Is de s'Alighera funt stètius is primus a serrai is giogus po ndi cassai su primu postu de sa lista: festa manna po s'artziada in su campionau de s'Ecellenza
E duncas, a cantu parrit, seu (e bosatrus impari a me, e duncas: eia, seus!) arribbau a sa Cida Santa, cumenti seus costumaus a dda tzerriai (fadendi su contu ca biveus in unu istadu, cussu italianu duncas, chi tenit, cumenti a religioni uficiali, ddi naru diaici, su catolicesimu. E isperu chi si cumprendat su chi seu circhendi de si narai) e chi est, pròpriu, sa cida chi at a acabbai, chi s'at a serrai cun sa dì de sa Pasca Manna.
E si scriu cun su coru prenu de afròddiu, fadendi su contu ca seu abertendi custa cida, e custas diis de festa (e isperu, giai de immoi, ca potzant essi diis bonas e selenas po bosatrus puru, e no feti po mei, e nci iat a mancai atru puru, cumenti si narat), de calincuna cosa comenti a coranta diis, chi no de cincunta diis puru, fadendi su contu ca sa caresima cust'annu est incumentzada candu fiat su dexiotu de su mesi de martzu, e de diis e de cidas eus acutu a ndi scroxai unu bellu pagheddu.
Funt stètias diis prenas de esercìtzius, e fadiosus meda, e gei ddu eis a podi cumprendi a solus. E megu a chistionai de is esercìtzius chi ballint siat po su corpus e siat po s'anima.
Po su chi mi pertocat, intzandus, funt stètias diis de dieta, e de studiu: e no potzu narai ca is cosas mi funt andadas mabi; ellus, si iat a podi narai ca no seu stètiu perfetu (ca sa perfetzioni, a bortas, pertocat feti Deus), ma potzu narai de mi podi intendi prexau. E immoi peròu, tra una parighedda de oras, s'at a tocai, s'at a spetai, puru, fai unu pagheddeddu de festa: papai calincuna cosa de bonu (no apu tocau nemmancu un arrogheddu de casu, e nemmancu un ou; eia, candu fatzu is esercìtzius e sa dieta acapiada a sa caresima, si iat a podi narai ca bèngiu a essi a trassa de is veganus, cumenti ddus estus a podi tzerriai, furendindi su fueddu de s'italianu etotu, est a narai, ca no papu nè petza, nè pisci, e nè nudda de cussas cosas chi benint fatas de is animabis, cumenti iat a podi essi su mebi etotu, o cun is animabis, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai), mancai unu druci, mancai una mesu pardula, mancai un arrogheddeddu de ciuculati puru. E apustis chi fais cincu-ses cidas de dieta (e de su restu, est unu giogu, cussu de sa dieta, chi fatzu puru ainnantis de is festas de su Nadali), intzandus ti prexias, diaderus, po is cosas prus pitichinninnias, mancai po cussas cosas ca, a su naturali (ddi naru diaici), in su fetianu, ti iant a parri a trassa de tontesas, ma candu ses cincuanta-sessanta diis chi no ti buffas unu tè, o chi no ti papas unu pabassinu, intzandus si cumprendit su prexu chi ti ndi brintat in su coru candu, mancai, podis smurzai, o merendai (podis fai su smurzu, o sa merenda, chi si praxit de prus cumenti sonat), fadendidì unu pagheddu de scancerius (ddi naru diaici, a trassa de poeta prus ca a trassa de giornalista, e isperu chi nesciunu de bosatrus tengiat calincuna cosa de murrungiai) a sa brenti, a sa lingua, a sa buca. E diaici apa a fai, e seu seguru chi bosatrus eis a fai su pròpriu.
Ma po serrai is contus cun is chistionis acapiadas a sa caresima, eia si potzu feti narai, po oi, ca su de fai su giogu de sa dieta, impari a totus is atrus esercìtzius chi fatzu, mi fait intendi giai aguali a unu giogadori de bòcia: gei ddu scieis, gei ddu eis a sciri, mancai, mellus de mei puru, ca po curri avatu de sa bòcia, e avatu de is aversàrius, po noranta minudus, chi no calincuna cosa de prus puru, intzandus tocat a essi allenaus, cumenti si iat a podi narai; e mancai tui siast unu giogadori de bocia diletanti, e duncas megaus a chistionai de cussus giogadoris chi ndi cabant in campu po giogai sa partida feti po su spàssiu chi ndi tenint, e no de seguru po incasciai barcas de dinai cumenti, invècias, sucedit a is giogadoris professoneris (e biaus issu, s'at a megai calincunu de bosatrus, berus est?), depis fai sacrìficius: e duncas, eia, si cumprendit, depis aturai atentu (po manigiai unu fueddu, unu modu de narai chi apu sèmpiri intèndiu innoi in bidda, e mescamente candu fia unu pipieddu, e mescamente ddu apu intendiu de is prus mannus de edadi de mei, e fintzas de is bècius) a su chi ti cravas in brenti (po ddu narai sèmpiri a sa sorresa; e custu bollit narai ca seu de Bidd'e Sorris, in su Campidanu de mesu, e su modu chi sa genti tenit de chistionai, de fueddai, in custu logu, est meda sanzeru, si iat a podi narai ca est terra-terra, fadendi su contu, e pigheidda cumenti una botada, ca s'atividadi, su trabballu, sa faina prus manna chi is ominis sighint est cussa de ndi pesai sa canciofa e su trigu me is campus; e duncas, megu a narai ca su modu chi teneus de fueddai est segau a grussu, terra-terra in su sensu ca giai giai est acapiau a sa terra. Chi mi permiteis de fai custu esèmpiu), a su chi ti bufas su fini de cida mescamente, ainnantis de giogai is partidas; ca mancai tui siast unu giogadori diletanti, custu no bollit narai ca ti potzast pigai su permissu de ndi cabai in campu totu mabi cumbinau, (o ghetau a pari, cumenti si narat innoi in Bidd'e Sorris candu una persona, o unu logu, no si presentat in gràtzia de Deus, cumenti si iat a podi narai); no podis arribbai a su campu ancora afexau (fueddu chi nd'arribbat de fexi, diaici sigheus a fai unu pagheddeddu de grammatica puru, chi est sa fundurulla chi lassat su binu in su fundu de sa butìllia), o ancora imbriagu de sa noti ainnantis, po narai is cosas craras e tundas, poita, e si cumprendit beni, apustis no arrannèscis a troddi su passu, no arrannèscis nemmancu a ti movi, e duncas no fais una bella figura cun s'allenadori cosa tua, e cun is cumpangius cosa tua, ca mancai s'agatant a perdi sa partida poita tui no ses stètiu futu, no ses stètiu abbili a ti ponni unu limiti.
Eia, no nc'eis a crei, ma is allenadoris chi intendu dònnia cida po ndi pesai is ciaciarradas (e is intervistas) chi apustis ndi bessint aforas in su giàssu de su Diàriu Sportivu, no faint atru ca mi chistionai (no faint atru ca m'arrapiti) de cantu siant, e de cantu depint essi professioneris is giogadoris chi tenint in sa rosa, chi sighint e, duncas, chi allenant (mancai siant diletantis, chi cumprendeis su giogu de fueddu chi est bessendindi aforas). Est a narai, duncas, ca mancai tui currast e gioghist, po sprèviu, in unu campionau de diletantis (cumenti iant a podi essi is campionaus de sa Promotzioni, e de s'Ecellenza, e de sa Primu e de sa Segunda Categoria puru), ti depis comentecasiat cumportai a trassa (e si ddu torru a scriri: a trassa, est a narai, cumenti chi tui festis) de unu giogadori professioneri, po su chi podis est craru, fadendi su contu ca a sa fini is diletantis ndi cabant in campu feti po si spassiai. Ma su spàssiu, chi no arrannèscis a ti troddi, o no arrannèscis a intzertai nemmancu unu passàgiu, intzandus benit a essi pagu meda. E in prus, si podit narai custu puru, su de binci praxit a totus, mancau tui ndi cabist in campu tanti (e feti) po ti spassiai, po cuss'ora e mesu de giogu, impari a is cumpàngius, a is amigus cosa tua, su de binci una partida de importu, o mellus puru, unu campionau, intzandus ti prenit su coru de afròddiu, po torrai a sa chistioni de sa festa chi ndi pesas (chi ndi pesaus) candu nd'acabbat sa caresima. E candu intendu is allenadoris, mancai a sa fini de sa stagioni, intzandus no ammancant mai de arregodai a totus ca is piciocus cosa insoru (is piciocus chi sighint, est a narai is piciocus de sa scuadra chi allenant) incumentzant a curri, concas a sa stagioni noba (e megu a chistionai de is allenamentus chi faint, in s'istadi, e chi podeus tzerriai, furriendindi is fueddus de s'italianu etotu, "preparatzioni atletica"), giai de sa metadi de su mesi de agustu, e si cumprendit, no benit a essi una cosa facili, su de curri cun sa basca, po binti-trenta diis de sighiu, dònnia dònnia dì, mancai a su merì, apustis chi acabbas de sighiri su trabballu chi fais po guadangiai su dinai chi ti serbit po abarrai in custu mundu.
E duncas, eia, totu custu po si torrai a acapiai a sa chistioni de is sacrifìcius chi unu, mancai, fait in sa caresima (mancai feti is sacrifìcius acapiaus a sa cosa de papapi), e chi torrant a essi giai giai agualis a is sacrifìcius chi tocat a fai po giogai (po giogai beni, e si cumprendit), is partidas de su campionau.
E cumenti narant, cumenti contant, cumenti arrapitint is allenadoris (e chi est sa cosa chi m'auguru po mei etotu, po incumentzai) su trabballu chi fais me is allenamentus, e is sacrifìcius chi fais in una stagioni, intzandus ti torrant in prexu e afroddiu, e gana bona; e partidas bintas.
E deu mi auguru ca totu su chi apu fatu in custu mesi (prus o mancu) de caresima, intzandus potzat essi furriau in saludi e coru selenu. E isperu ca sa pròpriu cosa potzat balli po bosatrus puru, chi est s'augùriu prus mannu chi si potzu fai, candu ammancant, a fai beni is contus (e a fai is contus nci poneus pagu meda) feti tres diis po nci lompi a sa festa de sa Pasca Manna (antzis, fadendi su contu ca cust'artìculu ndi bessit aforas su giòbia, a su mengianu, ant a ammancai prus pagu de setantaduas oras po nci spundi a su mengianeddu de sa dì de sa Pasca Manna).
E apustis de s'essi contau totu custu (fadendi su contu ca s'apu chistionau puru de su tretu chi eus fatu, e de su tretu chi s'ammancat po nci lompi a sa festa chi oberrit su periodu de su beranu, chi mi permiteis mancai de ddu narai diaici etotu), no m'abarrat atru de fai ca si chistionai unu pagheddeddu de su tempus chi est fadendi, e de su tempus chi mancai at a fai po sa dì de Paschixedda, cumenti seus costumaus a ddu tzerriai, po su lunis de Pasca (cumenti si iat a podi tzerriai, puru), o po sa dì de s'iscampagnada, cumenti narant me is biddas de su Logudoru (de su chi nd'apu potziu cumprendi, a su mancu, ligendi su chi nc'est scritu in su fueddariu).
E duncas, atacu narendusì, o contendusì, custu: seu giai de una bella pariga de cidas (duas, o mancai tres) chi arrannèsciu a mi ndi scabulli de su trabballu prus allestru de su chi mi capitat de fai, mancai, in atrus periodus: e no sciu nemmancu su poita; fortzis est poita seu arrannèscendi a mi ndi scidai chitzi (mancai deu tengia sa svèglia, o isveglia, cumenti mi consillat e scriri su fueddariu, ca sonat dònnia dònnia dì, fintzas su sabudu e su domìnigu, po si cumprendi mellus, a is ses mancu dexi minudus, nci funt diis innoi, mancai, mi benit prus a mabi, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai, a mi ndi pesai de su letu; e invècias nci funt perìodus, cumenti custu, innoi mi parit de tenni prus sa gana bona, s'energia, sa forza po atacai cun is fainas chi mi pertocant, partendi de cussa orixedda de esercìtzius yoga, eia, po si torrai a s'acapiai a sa chistioni de s'importu chi tenint is esercìtzius, e mescamente is esercìtzius chi pertocant su corpus, in sa vida nosta), ma fortzis est puru poita candu trabballu seu arrannèscendi a abarrai cuncentrau; est a narai ca sa conca abarrat siddada (po ddu narai diaici, mancai siat unu fueddu pagu poeticu, e si cumprendit, berus est?) apitzus a cussu chi depu fai, fadendi su contu ca su de depi trabballai a su tialu de computer (po ddu narai mellus puru: su de depi trabballai apicigau a su tialu de computer), po oras e oras de sighiu, intzandus mi portat, mancai, a perdi tempus (a perdi su tempus che de seguru no tengu de perdi, chi mi permiteis de ndi pesai custu gioghiteddu de fueddus) avatu a chistionis ca cun su trabballu cosa mia nci brintat pagu e nudda. Ma gei ddu eis a sciri, cumenti funtzionant is cosas candu alluis su tialu de su computer (po no chistionau de totu su chi sucedit, e seu arraxonendi sèmpiri apitzus de su tempus chi perdis, e de is fainas chi sighis, mancai siant pagu futas, e si cumprendit, candu t'atacas, ddi naru diaici, a cussu impiastu de Facebook, chi deu manìgiu po trabballai, tra is atras cosas): de una nova arribbas a ndi ligi un'antra, e de cussa nova nci spundis a un'antra nova (mancai siant novas de pagu contu, de pagu importu, e si cumprendit cantu funt is tontesas ca s'agatant in dì de oi in internet; iat a fai a narai, puru, ca po su noranta po centus internet est prenu, e pesau feti po is tontesas), e diaci dda acabbas, mancai, a perdi totu su mengianu. E bella figura chi nci fais cun tui etotu, mi megu a solu a solu.
Ma nci funt diis, eia, innoi arrannèsciu a pentzai feti a su trabballu cosa mia, feti a su chi depu fai, chentza de perdi su tempus, mancai, avatu de is cosas chi pagu mi pertocant (po serrai sa chistioni). E duncas, eia, megamu a si contai ca seu de una parighedda de cidas chi arrannèsciu a mi ndi scabulli acoitu de su trabballu chi tengu de fai, chi depu pesai, e duncas, custu bollit narai, tra is atras cosas, chi atacu a scriri is rigas chi pertocant s'artìculu de is novas, prus o mancu, una cida ainnantis de candu ant a biri sa luxi, de candu nd'ant a bessiri in su giassu.
E duncas, po si cumprendit mellus a pari, seu atachendi a ndi pesai s'artìculu chi teneis asuta de is ogus candu seu ancora in s'ùrtimu giòbia de su mesi de martzu: e de su chi apu sèmpiri intèndiu, e nc'est unu dìciu puru, in italianu, chi narat chi martzu est su mesi prus macu de totus po su chi pertocat su tempus, in su de tres mesis de s'annu no fait a si fidai nemmancu unu segundu, ca mancai fait diis bonas, de bellu sobi, callentis (cumenti iant a depi essi is diis in su beranu), ma apustis podit fai puru tempus malu meda, e mancai, podit fai puru metadi de sa dì ca parit de essi in s'istadi (ta cosa bella) e po metadi de sa sì ca pareus torra in s'ierru (e titia, si megàt sa bon'anima de mamma mia candu teniàt frius).
E duncas, s'unica cosa chi potzu fai, in dì de oi, est cussa de sighiri in cust'arrastu etotu. Seu lompiu, difati, a su bintises de su mesi de martzu (e sa coa de su mesi est maba a scroxai, cumenti si iat a podi narai) fadendi su contu ca s'est postu bentu forti (ma forti meda) ca parit ca si ndi potzat bobai sa domu de unu segundu a s'atru (e impari a sa domu totus is matas chi tengu in su giardinu) e potzu isperai feti ca no nd'arribbint is dannus, ca in cust'annu seu incumintzendi a timi, e meda puru, su bentu forti chi a bortas fait, chi a bortas suat, e no sciu, no cumprendu nemmancu su poita, ca mi parrit de podi narai ca candu fia prus piticheddu de edadi, intzandus, no tenia de custas timorias in conca.
Ma eia, torraus a nosu: a cantu parit at a fai tempus malu fintzas a metadi de sa cida chi at a benni (fadendi su contu ca is chi ndi pesant is previsionis de su tempus ant postu acua siat po su cenabara, e siat po su domìnigu, e siat po su martis de sa cida chi at a benni, e duncas, eia, eis cumprendiu beni, fintzas a su martis de sa Cida Santa, ma apustis, de su chi ndi potzu cumprendi in dì de oi, iat a depi fai tempus unu pagheddu prus bonu de mercuis, o de giòbia, cun is temperaduras chi ant a torrai a essi unu pagheddeddu prus drucis, fadendi su contu ca in custu fini de cida, de su chi megu a ligi, de su chi megu a biri, is temperaduras minimas nd'ant a cabai fintzas a cuatru gradus, e at a essi ancora ierru, mancai su beranu ndi siat brintau de calincuna cosa cumenti a cincu diis cun oi. E si torru a arragodai ca tengu sa bona sorti, sa fortuna, de atacai a scriri is rigas chi pertocant cust'artìculu una cida ainanntis de candu nd'at a bessiri aforas s'artìculu).
E po oi, fadendi su contu ca s'apu chistionau de su tempus chi est fadendi puru (e no feti de su tempus chi est passau de candu eus incumentzau sa caresima), intzandus mi potzu intendi prandiu (cumenti si narat innoi in Bidd'e Sorris) e potzu sighiri a si chistionai (e fiat ora puru, s'at a megai calincunu de bosatrus, berus est?) de is legas chi pertocant su mundu de is scuadras de bòcia diletantis chi nci funt spratas in totu s'isula cosa nosta. Ca sa cida passada, chi si ddu arregodais, s'apu chistionai, po si fai un esèmpiu, de is de su Lodine, chi est una biddixedda chi fait calincuna cosa cumenti a trescentus animas (chi no calincuna cosa prus pagu puru), e mancai siat una biddixedda tra is prus piticheddas chi nci funt in s'isula, tenint una scuadrixedda chi currit in su campionau de sa Segunda Categoria (in sa Lista G, po essi prus pretzisus puru), e chi s'agatat, in dì de oi, a su de tres postus. E custu si ddu contu po si fai a cumprendi de s'importu chi tenit su giogu de su càlciu po sa genti, po is piciocheddus mescamente, e mescamente me is biddas prus piticas, e chi mancai abarrant prus atesu de is grandus citadis. E duncas, si cumprendit, su giogu de sa bòcia benit a essi sighiu sèmpiri de prus, e custu si fait prexeri, e si cumprendit.
E duncas, arribbaus chi seus a custu puntu de sa chistioni, e de s'artìculu, e sèmpiri chi seis de acòrdiu cun mei, andaus a castiai unu pagheddeddu cumenti funt andendi is cosas me is campionaus chi sigheus cun su Diàriu Sportivu; e 'tendei 'tendei, si potzu narai custa cosa, po incumentzai cun su pei deretu (cumenti si iat a podi narai, e cumenti narat su dìciu, de su restu): in Sardìnnia teneus giai una scuadra chi est arrannèscia a serrai is giogus, est a narai, chi est arrannèscia a ndi cassai sa bìncida de su campionau, e megaus a chistionai, est craru, de is de s'Alighera, chi currint in su campionau de sa Promotzioni. E no parrit berus (eia, benit a essi una cosa unu pagheddeddu stramba, chi nci pentzaus beni), ma is de s'Alighera ant serrau totus is giogus chi pertocant po sa cursa concas a su primu postu, candu ammancànt (fait a manigiai su verbu a su tempus passau, deu creu) calincuna cosa cumenti a cincu giorronadas po spaciai, ddi naru diaici, cun sa stagioni regolari, e duncas, cun su campionau. E de seguru no est una cosa chi sucedit fatu fatu, e megu a chistionai de una scuadra chi benit a essi diaici forti dda lassai feti is pimpirillas a is scuadras aversàrias, cumenti est sucèdiu, de su restu, in sa Lista B de su campionau de sa Promotzioni etotu.
E duncas, eia, sa partida chi at regalau is tres puntus chi funt bàllius, chi ant portau a sa bìncida de su campionau, est stètia cussa chi is de s'Alighera ant giogau, pròpriu in domu cosa insoru, contras a is de su Logusantu, e chi s'est serrada cun su resultau de cuatru a unu po is grogus-arrùbius sighius de Mauru Giorico, chi s'agatat, duncas, a bivi unu bisu, cumenti si iat a podi tzerriai una stagioni diaici toga (ddi naru diaici, isperendi ca si cumprendat su chi seu circhendi de si contai, e isperendi ca nesciunu tengiat calincuna cosa de murrungiai po is fueddus chi apu scerau. E megu a brullai, e si cumprendit, berus est?).
E duncas, a fai is contus nci poneus pagu meda, is de s'Alighera funt arribbaus a ndi pesai unu vantàgiu, ddi naru diaici, de dexesseti puntus (custu a su mancu, fiat su vantàgiu chi teniant ainanntis de s'ùrtima partida chi ant giogau in su mesi de martzu, e seu chistionendi de sa de trexi giorronadas de sa torrada) in prus de is chi tenint is de su Bonorva, e chi funt is segundus de sa lista. E poi si fai a cumprendi de ita seu chistionendi, si potzu narai feti ca cun su tanti de puntus chi tenint in buciaca is de su Bonorva, in sa Lista A is biancus-arrùbius iant a essi currendi, custu est pagu ma seguru, po ndi cassai su primu postu (fadendi su contu ca, apustis de bintinoi partidas giogadas, is de su Gùspini, chi funt is primus de sa Lista A, tenint allogaus in buciaca calincuna cosa cumenti a sessantaseti puntus, e chi funt feti tres in prus de is chi tenint allogaus is de su Bonorva. E duncas, eia, podeus fai custu contu: is de s'Alighera nd'ant cassau, po immoi, candu ammancant ancora cincu partidas de giogai, calincuna cosa cumenti a catodixi puntus in prus de is chi tenint is primus de sa Lista A).
E duncas, cumenti si narat fatu fatu, candu una scuadra benit a essi diaici forti, meda ma meda prus forti de is aversàrius, funt is aversàrius etotu, e sèmpiri chi funt bastanti sportivus, cumenti si narat (est a narai, chi no si faint pigai de su febi po essi pèrdiu su campionau, e chi tenint sa sintzeridadi de ammiti, de contai is cosas po su chi funt), a chistionai beni de sa scuadra chi bincit, est a narai, de sa scuadra chi arrannescit a ndi cassai su primu postu.
E de su restu, custu est su chi m'at contau, apitzus de sa stagioni de s'Alighera, Micheli Chelo, chi est unu de is giogadoris prus fortis de su Bonorva, una scuadra chi apu arremonau giai, de su restu, in custu artìculu etotu. E duncas, candu apu chistionau de cumenti funt andendi is cosas po sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises cun s'atacanti de is biancus-arrùbius, Chelo m'at contau: «Is de s'Alighera funt stètius sa scuadra prus forti tra totus cussas chi curriant in su campionau de sa Promotzioni, a su mancu po su chi pertocat sa Lista B, chi est sa lista, de su restu, e si cumprendit beni, innoi s'agatat su Bonorva puru, chi est sa scuadra innoi giogu deu. Po su chi ant fatu a biri in campu, mi parit craru ca siat giustu ca ndi cassint su primu postu e duncas, eia, s'artziada in su campionau de s'Ecellenza passendi, tra is atras cosas, de sa porta de importu prus mannu, cumenti si iat a podi narai. Nosu eus fatu de totu po ddus frimai, po circai de mantenni is giogus obertus a su mancu fintzas a una, a duas giorronadas de sa fini de sa stagioni, ma candu tui t'agatas a curri contras a una scuadra chi apustis de bintinoi partidas no nd'at pèrdiu nemmancu una (e megaus a chistionai, est craru, de is partidas chi is de s'Alighera ant giogau po su chi pertocat su campionau, poita in Copa Italia ant pèrdiu sa partida de sa torrada de is semifinalis, pròpriu contras a is de su Bonorva etotu ndr), intzandus no podeus fai atru ca ddis fai is cumplimentus, e mi parit bastanti craru puru. A narai sa beridadi, in sa partida chi eus giogai contras de issus (e megaus a chistionai, est craru, e deu isperu chi si potzat cumprendi bastanti beni, de sa partida chi is de su Bonorva ant giogau contras a is de s'Alighera ndr) eus tentu unu pagheddu de maba sorti, de sfortuna, poita tenestus totus is cartas bonas, chi pròpriu depeus narai is cosas po cumenti funt, po ddus frimai, po frimai sa cursa, toga meda, chi funt stètius bonus a ndi pesai. Ma issus funt stètius prus fridus de nosu, est a narai, mellus, ca candu ant tentu s'ocasioni de ndi cassai su gol no ant sballiau, cumenti invècias est capitau a nosu».
E de su campionau chi funt arrannèscius a ndi pesai is de s'Alighera, emu tentu s'ocasioni, giai, de ndi chistionai cun Diego Barboza, chi est unu de is giogadoris, tra is atras cosas, chi nd'at pesau sa cantidadi prus manna de gol, mancai s'allenadori cosa sua, Mauru Gioricu (chi apu giai arremonau, tra is atras cosas) ddu apat postu a giogai a su centru de su campu, e no in atacu cumenti fiat costumau a fai, mancai, me is annus passaus, candu giogat peròu in su Budoni, po nd'arremonai una. «Nosu – m'at scoviau Barboza candu ddu apu intendiu po ndi pesai una bella ciaciarrada – seus fadendi unu campionau de importu mannu meda, ma no seus currendi a solus, e mi parit craru. Po si fai un esèmpiu, si potzu contai de cumenti si funt andadas is cosas candu si seus agataus a giogai contras a is de s'Ozierese, in unu campu chi abarrat, po incumentzai, prus piticheddu de totus is atrus campus innoi, mancai, s'agataus a giogai po su restu de sa stagioni; e duncas, eia, pròpriu po cussu chi s'apu contau immubagora, benit a essi una cosa dificili meda su de ndi cassai calincunu puntu candu giogas in domu de is grogus-asullus. Issus funt una scuadra forti meda, funt mannus mannus, chi mi cumprendeis po su chi seu circhendi de si narai; currint a totu coddu e faint balli is musculus, prus ca is peis; ma custu no bollit narai, antzis, ca no scipiant giogai a bòcia. Candu si seus agataus a giogai contas de issus, po ddu narai mellus puru, si seus dèpius arramangai is manigas, e cussa est stètia, fortzis, una de is partidas prus dificilis. Bastat a fai su contu, po cumprendi mellus su chi seu circhendi de si narai, ca seus arrannèscius a binci feti a s'ùrtimu minudu, a s'ùrtimu segundu, e custu si fait a cumprendi cantu siant stètius fortis, cantu siant fortis. Ma puru is partidas chi eus giogau contras a is de s'Usinese e contras a is de su Bonorva no funt stètias facilis, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai. Chentza de si ndi scaresci, custu est pagu ma seguru, de sa partida chi eus fatu, chi eus giogau contras a is de su Coghinas, candu fiat sa segunda giorronada de sa lista de s'andada; chistionaus de un'antra isfida chi s'at donau de fai, e meda puru. Ma sa bidea cosa nosta, fintzas de candu eus incumentzau custa stagioni, e megu a chistionai, est craru, de sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises, est sèmpiri stètia cussa de binci totus is partidas, e si cumprendit, custa no benit a essi una cosa facili, e si cumprendit ca in campu ddoi cabant puru is aversàrius, cun totu cussu chi custu cumportat. Boleus cassai sa cantidadi prus manna de puntus chi si podit, e duncas no podeus fai atru ca sighiri in cust'arrastu etotu puru po is ùrtimas partidas chi s'abarrant de giogai po cust'annu».
Barboza, tra is atras cosas, est stètiu su giogadori chi nd'at pesau sa cantidadi prus manna de gol tra totus is cumpangius cosa sua, e duncas, eia, est stètiu su giogadori de is de s'Alighera chi at fatu prus puntus, chi mi permiteis de manigiai custus fueddus. E de seguru, po mi torrai a apicai cun su chi fia narendu ainnantis, po fai una stagioni de oru diaici, cumenti cussa chi nd'at pesau Barboza etotu, intzandus ti depis ponni in conca chi ti depis allenai, e beni meda, aintru de sa cida; e tocat a fai su contu ca una scuadra chi currit in su campionau de sa Promotzioni arribbat a ndi pesai, mancai, puru tres chi no cuatru allenamentus a sa cida; e nci bolit tempus e mescamente sa gana po ddus sighiri. E serbit a fai sa dieta, e serbit a arribbai a is partidas chentza de essi stracu, mancai, po crupa de totu su chi as fatu, de mabi (ddi naru diaici), in sa noti ainnantis. «Su trabballu cosa mia – at sighiu a mi contai Diego Barboza – est cussu de donai una manu de agiudu a custa scuadra; apustis, chi tengu s'ocasioni, puru, de ndi cassai su primu postu de sa lista po su chi pertocat is giogadoris chi nd'ant pesau sa cantidadi prus manna de gol in custa stagioni, intzandus, e si cumprendit, est una cosa chi mi fait prexei meda. Ma chi pròpriu ti depu narai sa beridadi, chi pròpriu ti depu narai cumenti dda pentzu, no apu incumentzau custa stagioni cun sa bidea prantada in conca, de benni a essi su giogadori chi fait sa cantidadi prus manna de gol de totus, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si contai. Po mei, e deu creu ca sa chistioni potzat balli, puru, po totus is cumpàngius cosa mia, sa cosa de importu prus manna est cussa de binci su campionau cun sa camisedda de s'Alighera in pitzus, e torrai a giogai chitzi in su campionau de s'Ecellenza. Nosu, po immoi – at sighiu a mi scoviai Diego Barboza – pentzaus a binci totus is partidas chi nci funt de giogai fintzas a sa fini, fintzas a acabbai su campionau; e boleus binci puru is partidas chi eus a depi giogai po su chi pertocat sa Cupa Italia puru; si iat a praxi a ndi cassai sa bìncida in totus e duas is garas (campionau e Cupa Italia), e feti bincendi sa Cupa puru, sa stagioni cosa nosta iat a podi essi perfeta, cumenti dda bisaus, de su restu. Scieus giai, de su restu, ca chi arrannèsceus a ndi cassai sa bìncida de su campionau, ma no cussa de sa Cupa Italia, intzandus s'at a abarrai unu pagheddeddu de tastu marigosu in buca, cumenti si iat a podi narai a trassa de cumenti si narat in italianu etotu».
E duncas, eia, cumenti s'apu contau ainnantis, in cust'artìculu etotu, is de s'Alighera, cumenti est berus, funt arrannèscius a ndi cassai sa bìncida de su campionau, a manu bascias, cumenti si iat a podi narai, ma no funt arrannèscius, peròu, a ndi cassai sa possibbilidadi de si giogai sa partida finali contras a is de su Castiadas, poita ant pèrdiu, in domu cosa insoru etotu, sa partida de sa torrada contras a is de su Bonorva. E duncas, eia, sa stagioni de is de s'Alighera est stètia toga meda, bona meda, ma no perfeta. Ca sa perfetzioni, cumenti s'apu giai narau ainnantis, a bortas parit una cosa chi potzat pertocai feti Deus, e no is ominis (e a su contu fait a nc'aciungi, deu creu, puru is femineddas. E megu a brullai, deu creu chi si cumprendat, berus est?). Mancai peròu, nci siant stètias, me is annus passaus, scuadras chi funt stètias bonas a ndi pesai una stagioni perfeta, bincendi siat sa cursa in campionau, chi sa batalla po sa Cupa Italia. Ma mancai, nci funt scuadras chi bincint Cupa e campionau, ma chi peròu perdint calincuna partida in campionau.
E invècias, is de s'Alighera in dì de oi puru funt currendi po abarrai cun su zeru, tundu tundu, chi mi permiteis de ddu narai diaici, asuta de su chi pertocat is partidas pèrdias. E immoi eus a cumprendi mellus, me is cidas chi ant a benni, cumenti ddis ant a andai is cosas. E custus chi si intregu immoi, po su chi fait, po su logu chi tengu ancora de preni (cumenti chi fessit una terra de preni a trigu o canciofas, chi mi permiteis de fai un esèmpiu acapiau a is duas fainas de importu prus mannu chi si sighint innoi in Bidd'e Sorris; e duncas, eia, chi mi permiteis torra de giogai a fai unu pagheddeddu su poeta puru, e no feti su giornalista sportivu), e po su tempus chi tengu ancora po oi (isperendi ca de sa conca e de is origas no incumentzit a ndi bessiri aforas su fumu), funt is primus fueddus chi Mauru Giorico at regalau a is giornalistas, apustis chi s'est serrada sa partida contras a is de su Logusantu, chi is grogus-arrùbius funt arrrannèscius a binci cun su resultau de cuatru a unu, po is tres puntus chi ddis ant donau sa seguresa de nd'essi cassau su primu postu de sa lista e duncas s'artziada in su campionau de s'Ecellenza po sa stagioni du su duamilla e binticincu – duamilla e bintises. «Po primu cosa ia a bolli fai is complimentus, e mi parit giustu, a totus is piciocus chi faint parti de sa scuadra de s'Alighera, fadendi su contu ca funt arrannèscius a giogai dònnia partida cun sa bidea, crara meda, e prantada in conca, cumenti si narat, de arrannèsci a ndi cassai sa cantidadi prus manna de partidas bintas totu de sighiu; e nosu seus stètius bonus, cumenti eis a sciri, a ndi pesai calincuna cosa cumenti a bintunu partidas s'una avatu de s'atra; chi fessit stètiu po nosu, e mi parit bastanti craru, e deu creu ca si cumprendat, e beni puru, si iat a essi praxiu a binci totus is partidas, de sa primu fintzas a s'ùrtima, ma de su restu in campu ddoi funt puru is aversàrius, e in custa lista ddoi funt una truma manna de scuadras chi si funt fatas balli, po ddu narai diaici. Ma comentecasiat, apustis de is partidas chi eus serrau cun su resultau in paridadi, seus arrannèscius a sighiri a curri e seus arrannèscius a serrai is giogus cincu giorronadas ainnantis de sa fini de sa stagioni regolari, e no mi parit una cosa de pagu, chi pròpriu si ddu depu narai. Is piciocus cosa mia, is piciocus chi apu sighiu, chi apu tentu sa fortuna e su prexu de allenai, funt stètius fortis meda, ant sèmpiri donau totu su chi teniant in su coru e is resultaus chi seus stètius bonus a ndi pesai chistionant a solus, deu creu de podi narai custu, po su chi pertocat sa fortza chi at tentu sa scuadra de s'Alighera cust'annu».
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna. IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018 art. 22
