Salta al contenuto principale
foto random novas fabio

Primu Categoria: is de su Fonne e is de s'Antiochense s'ant a isfidai in sa partida finali po custa stagioni; chini bincit at a podi bisai s'artziada in su campionau de sa Promotzioni

E duncas, 'tendei 'tendei, seus arribbaus, puru, a s'ùrtimu giòbia (e duncas a s'ùrtimu artìculu scritu e pesau in su sardu chi si fueddat innoi in Bidd'e Sorris, in su Campidanu de mesu) de su mesi de maju, e duncas, eia, custa borta fait a ddu narai a forti: puru su de cincu mesis de s'annu, de custu duamilla e bintises, est giai giai bellu ca spaciau; difatis ammancant feti unu pagheddeddu de oras, e apustis s'eus a podi fuiai, a fundu 'e susu (cumenti narant in bidda mia) in su mesi de lampadas, cun s'istadi chi nd'at a brintai (sighendi is calendàrius) tra binti diis, prus o mancu. 

E duncas, eia, mi parrit chi nci siat su tanti po castiai a su benidori cun su coru prenu (prenu fintzas a cucuru, si iat a podi narai) de isperas bonas: s'istadi, e ddu scieus (e bosatrus ddu scieis fortzis mellus de mei puru) est sa stagioni prus druci chi nc'est, fortzis poita nci funt is vacantzas, fortzis poita su tempus si fait sèmpiri prus bonu e duncas fait a si nci bessiri aforas de domu, mancai po andai in logu de mari, o in logu de montagna, o innui boleis, po segai a crutzu sa cosa; cussu chi megu a si narai est ca s'istadi est sa stagioni innoi si ndi podeus andai a travessu, e sa cosa ballit mescamente, e biaus issus, po is piciocheddus ca no depint andai a iscola. E su prexu prus mannu fortzis spetat pròpriu a issus, e pròpriu ariseu, a su merì, apu biu una crica, una truma de piciocheddas ca fiant cantendi, a boxi arta (a totu coddu, cumenti si narat in Bidd'e Sorris), in mesu in mesu a sa bia, de s'afròddiu chi teniànt; e biadas issas (e biaus totus is piciocheddus), si ddu torru a arrapiti, ma deu puru, chi pròpriu si ddu depu narai, mi intendu bastanti selenu, chentza giai giai de sciri su motivu, chentza de cumprendi su poita; at a essi, m'acudu a si narai, ca sa stagioni de su trabballu cosa mia est acanta acanta de acabbai (cumenti est po acabbai sa iscola po is giòvuneddus), e duncas, eia, ant a spetai, m'ant a tocai una parighedda de diis de vacantzas po mei puru, mancai mi nd'apa a abarrai in s'isula etotu (e seu sèmpiri prus cunvintu ca custu siat unu de is logus prus bellus chi nci funt in custu mundu, e megu a chistionai de sa Sardìnnia, si cumprendit berus est?), ca schifu no mi fait de seguru, cumenti si iat a podi narai e cumenti seu narendusì de su restu. 

E duncas, eia, una de is cosas ca apa a fai, in s'interis chi mi pàsiu de su trabballu (mancai deu depa "feti" scriri a sa tialu de tastiera, a totu dì po cincu-ses diis, ma a bortas benint a essi puru seti diis a sa cida, e mancai no siat unu trabballu fadiosu meda, po su chi pertocat su corpus, si iat a podi narai, ma peròu, ca po sa conca est unu bellu dannu, custu de abarrai po tant'oras, dònnia dì, aranti de su schermu de su tialu de su computer), at a essi cussa, mancai, de mi ligi calincuna bella paginedda de is lìbbrus chi tengu in domu e chi funt abertendi feti a mei; e duncas, eia, mi intendu basau de sa bona sorti candu pentzu ca una de is cosas chi mi praxit a fai de prus in custa vida, candu no trabballu, est pròpriu cussa de mi ponni a studiai, e immoi no biu s'ora, mancai de su lunis de sa cida chi at a benni (e chi no at a essi su lunis, at a essi su martis, fadendi su contu ca nc'ant a essi is resultaus de is ùrtimas partidas de sighiri, e duncas, apa a depi scriri ancora calincunu artìculeddu, ma comentecasiat seus giai giai arribbaus a sa fini), de mi ndi pesai de su letu e de podi pigai unu bellu lìbbru me is manus. E m'apa intendi prexau a trassa de unu notzenteddu sa dì de su Nadali. E bai e circa, invècias, ita totu eis a fai bosatrus in custus mesis de istadi, e bai e circa chi seis tra cussus chi abarrant a totu dì murrungia murrungia po sa basca manna chi fait, e tocat a narai, immoi chi nci seus, ca is previsionis de su tempus funt bastanti craras, a su mancu diaici mi parrit de podi narai: no seus ancora lòmpius nemmancu a su mesi de lampadas (chi est su de ses, aintru de s'annu) ca is temperaduras ndi funt giai artziadas a trinta-trintunu gradus, e no funt pagus: chi abarras asuta de su sobi, intzandus, incumentzas a intendi una bella basca (e gei sputit pagu su sobi, immoi a sa fini de su mesi de maju, mi benit de si narai diaici, manigendi su verbu "sputiri", chi m'est sèmpiri praxu meda), unu bellu callenti (e difatis apustis de unu pagheddeddu chi, mancai, abarras asuta de su sobi, intzandus incumentzat a ti speddiai a abarrai a sa friscura puru), e diaici eus andai a ainnantis, deu creu, in totus is cidas chi nd'ant a arribbai puru, isperendi ca su Cielu potzat tenni piedadi de nosu, ca est a narai, ispereus ca custa istadi no si bociat, ca ddu scieus beni cumenti podint benni a essi fadiosas is cosas in custus tres mesis, fadendi su contu ca is temperaduras in custus ùrtimus annus ndi funt artziadas fintzas a arribbai a coranta gradus (chi no calincuna cosa in prus puru) cun totu su chi custu cumportat po sa saludi de sa genti; ca candu fait basca meda, intzandus, benit a mabi a si dromiri, e benit a mabi fintzas a papai, e benit a mabi fintzas a nci bessiri de domu, mescamente me is oras de su megama, ca abarrant, ca funt is prus callentis. 

E custu, duncas, po si chistionai unu pagheddeddu de su tempus chi est fadendi. 
E po su chi pertocat su tempus chi passat, eia, apu giai acutu a si contai, a si narai ca po sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises nci funt de giogai is ùrtimas partidas finalis, e no benit a essi una cosa facìli, fadendi su contu (cumenti m'at scoviau Giacomu Coinu, chi est s'allenadori de su Fonne, una de is cuatru scuadras chi faint parti de su mundu de sa Primu Categoria e chi ndi funt cabendi ancora in campu po is partidas de is play-off, e manigiu su fueddu po cumenti seus costumaus a ddu scriri, a trassa, a sa moda de is ingresus etotu) ca no benit a essi una cosa facìli su de giogai cun trinta gradus (chi no calincuna cosa de prus puru) de temperadura, ca est su chi est sucèdiu, de su restu, a is de su Fonne, chi pròpriu custu domìnigu passau funt andaus a giogai in domu de is de sa Lanteri de Tattari, e ant fintzas bintu sa partida cun su resultau de duus a unu. Ma de sa cosa si nd'apa a chistionai mellus in custu artìculu etotu.

E duncas, immoi, torrendi a nosu, po custu fini de cida chi at a benni, e chi est arribendindi acoitu meda, po su chi pertocat sa Primu Categoria nc'ant a essi duas partidas: una s'at a giogai in sa dì de su sabudu, chi at a essi su trinta, e pertocat is duas scuadras chi ant pèrdiu sa primu partida de is play-off, e megu a chistionai de is de sa Lanteri (chi s'apu arremonau pròpriu immoi immoi) e de is de sa Gioventudi de Sarroch, sighius de Nunzio Falco, chi pròpriu domìnigu passau ant pèrdiu in domu cosa insoru contras a is de s'Antiochense (sa scudra chi nd'ant pesau in Sant'Antiogu, gei si cumprendit bastanti beni de su nomini etotu, deu creu). 
Su domìnigu, invècias, nd'ant a cabai in campu is de su Fonne (chi s'apu giai arremonau), contras a is de su Sant'Antiogu etotu, sa scuadra sighida de Fabiu Piras
E po su chi pertocat su mundu de sa Segunda Categoria, invècias, immoi nc'at a essi de giogai (sèmpiri de domìnigu) sa partida tra is de su Gulfu Aranci e de is paulesus de La Salle, chi funt sèmpiri currendi, e sèmpiri bisendi de ndi cassai s'artziada in su campionau de sa Primu Categoria. Ma in campu nd'ant a cabai torra puru is de s'Ilva de Sa Maddalena, chi domìnigu passau ant serrau sa partida in domu de is de su Viarègiu cun su resultau, bonu meda, de unu a unu (fadendi su contu ca fiant perdendi e, invècias, a sa fini funt arrannèscius a no perdi; duncas est po custu chi podeus chistionai de resultau bonu, fadendi su contu, mescamente, ca giogànt in domu allena), e immoi ant a depi circai de binci in domu cosa insoru, in sa partida chi at a balli po sa torrada. E duncas, eia, sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises est giai giai po spaciai, e no mi parrit mancu berus, ma in s'interis is scuadras funt giai pentzendi a si cuncodrai po sa stagioni chi at a benni (e chi at a essi, est bastanti craru, cussa de su duamilla e bintises – duamilla e bintiseti), e una de is primus cosas chi nci funt de fai po cuncodrai sa stagioni nova est cussa de circai un allenadori; e difatis nci funt giai scuadras chi ant fatu sciri su nomini de s'allenadori nou, cumenti is de su Ceraxius, po nd'arremonai unu, chi ant giai scerau, ant giai decìdiu de donai is crais de sa scuadra cosa insoru a un allenadori de importu, e de esperièntzia manna, cumenti est Antoniu Prastaro, chi duncas at a curri torra in su campionau de sa Promotzioni, apustis de una bella pariga de annus, e chistionu feti de custas ùrtimas stagionis, in su campionau de s'Ecellenza. 
E totu custu si ddu apu narau, duncas, po si fai a cumprendi ca, eia, po custa cida puru nc'est su tanti po si torrai a intregai unu bellu muntoni de novas chi nd'arribbant, deretas deretas, de su mundu de is giogadoris (e de is allenadoris) diletantis sardus. 

E chi seis de acòrdiu cun mei, duncas, deu dda ia a acabbai puru (e iat a essi s'ora, s'at a megai calincunu de bosatrus, berus est?) de mi strollicai e ia a partiri, pròpriu, cun totus is chistionis, cun totus is legas chi pertocant su mundu de sa bòcia. 
Partendi, mancai, de totu su chi m'at contau Fabiu Piras, s'allenadori (si ddu apu giai arremonau in custu artìculu etotu) de is de s'Antiochense, ca impari a is piciocus cosa sua, at bintu po duas bortas (eia, siat sa partida de s'andada e siat sa partida de sa torrada) contras a is de sa Gioventudi de Sarroch. «Seus unu paghededdu fadiaus, chi pròpriu si depu narai sa beridadi – m'at scoviau a su telefunu s'allenadori de is de su Sant'Antiogu, candu ddu apu intèndiu po ndi pesai una ciaciarrada e po chistionai de is ùrtimas partidas chi ant giogau, e po sciri cumenti stait sa scuadra, chi immoi at a depi giogai sa isfida finali contras a is de su Fonne -, seus unu pagheddeddu stracus, ma est una cosa chi si cumprendit beni, fadendi su contu ca oramai s'abarrant de giogai feti is ùrtimus noranta minudus po su chi pertocat custa stagioni, po su chi pertocat sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises, e apustis nc'at a essi unu pagheddeddu de pàsiu po nosu puru, ma po primu cosa boleus serrai is giogaus in sa manera mellus chi podeus, e si cumprendit. A is pabas seus arrannèscius a si lassai duas partidas chi funt stetias togas ma tostadas meda de giogai, contras a is de sa Gioventudi de Sarroch, e de seguru sciestus su chi s'abertàt: is scuadras sighidas e allenadas de Nunzio Falco ddas connosciu beni e potzu narai ca no ti faint nemmancu mesu regalu, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai; si dda giogant, si dda gherrant fintzas a s'ùrtimu segundu e no benit a essi una passillada, custu est pagu ma seguru, su de giogai contras de issus. In sa primu partida, cussa chi est bàllia po s'andada, duncas, chi pròpriu si depu narai sa beridadi, eus arriscau de ndi ingolli su gol apustis de feti cincu-dexi minudus de s'incumintzu de sa partida, po crupa de unu sbàlliu chi eus fatu in difesa, ma abellu abellu, cumenti est passau su tempus, seus arrannèscius a pigai in manu is crais de su giogu, cumenti si iat a podi narai e cumenti seu narendusì de su restu, e a sa fini nd'eus pesau tres ocasionis craras craras, ddi naru diaici, po ndi cassai su gol de s'unu a zeru; antzis, a narai sa beridadi su gol ddu eus fatu puru, ma s'arbitru de sa partida no si ddu at donau po bonu, e est stètiu unu pecau mannu, fadendi su contu ca, de su chi eus potziu biri de is imaginis chi nci funt de sa partida, no nci fiat nudda de mabi, nudda de sbàlliau in s'atzioni cosa nosta. Ma funt cosas, custas, ca in su giogu de su càlciu, e mescamente in una partida, podint capitai; ddu scieus e andat beni diaici po nosu, ca puru is arbìtrus podint sbàlliai, e nci iat a mancai atru puru. In su segundu tempus puru sa partida est stètia toga meda, cun is duas scuadras chi ant circau de ndi cassai su gol in dònnia manera, e a sa fini is cosas funt andadas beni po nosu, ma nc'est de narai, puru, ca apustis chi nd'eus cassau s'unu a zeru eus tentu s'ocasioni, sa possibbilidadi de ndi pesai su segundu gol puru. Creu de podi narai ca si seus minèscius sa bìncida de sa partida, po totu su chi eus fatu a biri in campu». 
E immoi nc'at a essi de pentzai feti a s'ùrtima partida, chi s'at a giogai, cumenti s'apu giai arremonau, pròpriu custu domìnigu, chi at a essi su trintunu de su mesi de maju. «A narai sa beridadi, no potzu fai su contu apitzus de totu sa truma de giogadoris chi faint parti de sa rosa de s'Antiochense, fadendi su contu ca sa stagioni po su chi pertocat s'istadi est giai incumentzada, e megu a chistionai, est craru, de sa stagioni po su chi pertocat su trabballu chi nc'est de fai cun su turismu, e cun is turistas, fadendi su contu ca in sa rosa cosa nosta nci funt giogadoris chi trabballant cumenti a camareris, o in logu de albergus, chi cumprendeis su chi seu narendusì, e duncas, eia, ainnantis de pentzai a su giogu de sa bòcia, ca po unu diletanti benit a essi unu spàssiu, pruschetotu unu sprèviu, nc'est de pentzai a cumenti guadangiai su dinai, e de seguru is giogadoris de s'Antiochense no giogant cun nosu po benni a essi arricus. Ma de su restu, torrendi a nosu, torrendi a is chistionis chi pertocant sa isfida contras a is de su Fonne, potzu narai, puru, ca est de s'incumintzu de s'annu chi depu fai is contus de is piciocus chi nci funt e de is piciocus ca, invècias, no ndi podint cabai in campu; nareus puru ca custa cosa est andada ainnantis po totu sa stagioni, e no est una chistioni chi ndi bessit aforas oi, po essi prus crarus puru. Po nosu, duncas, no benit a essi una novidadi, su de depi fai de mancu de calincunu giogadori, mancai forti, mancai de esperièntzia. Apa a depi fai una pariga de furriagallus po ponni in campu una formatzioni chi possat essi bastanti bona, chi cumprendeis su chi seu circhendi de narai, ma a sa fini deu creu, puru, ca is piciocus chi ant a giogai ant a donai, nc'ant a ponni totu su chi tenint in su coru, cun gana bella e afroddiu, e nesciunu at a abarrai a pentzai a is giogadoris ca, invècias, no funt potzius essi de sa partida, custu est pagu ma seguru. Po su chi pertocat su corpus, e sa saludi, stadeus bastanti beni, e po su chi pertocat sa conca stadeus mellus puru, e mi parrit craru, fadendi su contu ca me is ùrtimas catodixi bessidas, seus stètius bonus a ndi cassai trexi partidas bintas, e feti una s'est serrada cun su resultau siddau in paridadi. Po su chi pertocat su Fonne, invècias, sciu beni, giai de immoi, ca s'eus a agatai aranti una scuadra forti meda, cun una bella pariga de giogadoris, e naru pariga a sa moda sarda, cun unu bellu tanti de esperièntzia a is pabas. Calincunu giogadori de is de su Fonne ddu connosciu puru, e megu a chistionai, po nd'arremonai duus, de Pili e de Staffa, chi giogant a centrucampu, ma no si ndi podeus scaresci de Emerson, unu de is prus fortis chi giogat cun issus, e de seguru no seis abertendi a mei a intendi su nomini cosa sua po sa primu borta. In prus, in atacu, tenint Tadeu Moro, ca apu intendiu ca est forti meda e chi cust'annu nd'at pesau una stagioni de oru. Deu creu ca nc'est su tanti po crei, po pentzai ca nd'at a bessiri aforas una partida toga meda, e de importu mannu: po su chi si pertocat, po su chi pertocat s'Antiochense, eus a circai de si fai balli, de ndi bogai aforas totu su de bonu chi podeus e chi scieus fai; eus a circai de si dda gherrai cun is armis cosa nosta, chi mi permiteis de manigiai custus fueddus, cumenti eus fatu, de su restu, in totus custas ùrtimas cidas. E duncas, chi eus a arrannèsci a binci, eus a podi chistioni de un antra cosa toga meda chi s'est bessida cust'annu, e depu narai ca is piciocus cosa mia nd'ant giai pesau una stagioni bona meda, e duncas, immoi, no s'abarrat atru de fai ca serrai custu campionau in sa manera mellus chi podeus. Seus prontus, e immoi eus a biri cumenti ant a andai is cosas». 
De su restu, is de s'Antiochense ant giai fatu biri a totus cantu podint essi fortis, in su campionau, est a narai, duncas, in sa stagioni regulari (mi benit de dda tzerriai diaici, furendindi sa trassa a s'italianu etotu), fadendi su contu ca funt stètius bonus a ndi cassai su segundu postu in sa lista, a is pabas de is de s'Atleticu de Masainas, chi at serrau is giogus cun duus puntixeddus in prus de cussus chi nd'ant cassau is piciocus sighius de Fabiu Piras. E duncas, s'allenadori de sa scuadra de Sant'Antiogu m'at contau: «Podeus narai totu su chi boleus; podeus abarrai innoi a ciaciarrai po oras e oras e oras, ma a sa fini chini bincit, chini arrannèscit a ndi cassai sa bìncida de su campionau, est s'ùnicu chi tenit is arraxonis. Megu a narai, duncas, ca is de s'Atleticu de Masainas funt stètius is prus fortis, is prus regularis, chi mi permiteis de manigiai custu fueddu, e chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai. Nosu, invècias, me is partidas de s'andada no festus sa scuadra chi seus in dì de oi, ma estus giai fatu su contu ca si podiat serbiri unu pagheddeddu de tempus in prus po agatai sa manera mellus de giogai, de abarrai in campu; in sa rosa cosa nosta, de su restu, ddoi fiant, e ddoi funt, una bella pariga de giogadoris chi depiant torrai a partiri apustis de una, o duas puru, stagionis mabas, stagionis lègias: seu pentzendi, po nd'arremonai unu, a Christian Muscas, chi est dèpiu abarrai po duus annus frimus poita fiat ingotu, e meda puru, e po unu giogadori, si cumprendit, no est una cosa chi benit a essi facili, cussa de abarrai atesu de su campu de giogu po totu custu tempus; atrus giogadoris, invècias, s'annu passau nd'ant buscau, ddi naru diaici, sa cabada de categoria cun sa scuadra innoi giogànt, cun totu cussu chi custu cumportat po s'umori, e gei ddu eis a cumprendi a solus. Sciestus beni, duncas, ca calincunu piciocu podiat agatai calincunu strobbu, calincunu problema, ddi naru diaici, in prus de su chi si podestus abertai, de su chi si podestus immaginai, ma abellu abellu, cun su tempus, seus arrannèscius a mellorai, a cresci, cumenti si iat a podi narai. E duncas, eia, nd'eus cassau, a fai is contus, resultaus prus bonus de cussus chi podemu bisai a s'incumintzu de sa stagioni, e nc'est su tanti po essi prexaus, mi parrit bastanti craru. E de su restu, a is piciocus cosa mia si ddu naru fatu fatu: seus arrannèscius a lompi innoi no m'abertammu, eus fatu prus de cussu chi si tocat, e megu a chistionai, mescamente, po su chi pertocat su carateri de sa scuadra. E fortzis, cun pagu pagu bona sorti in prus de su chi eus tentu, cun unu stìddiu de fortuna in prus, estus potziu, mancai, chistionai de unu finali prus druci po nosu, ma po mei andat beni diaici. Sa cosa chi mi praxit a s'arregodai est ca in sa lista de partidas de sa torrada nd'eus cassau su pròpriu tanti de puntus de cussus chi nd'ant cassau is de s'Atleticu de Masainas, chi, a sa fini, funt cussus chi ant serrau sa cursa a su primu postu. Depeus feti fai is cumplimentus a is aversàrius cosa nosta, po su chi funt stètius bonus a fai, po su chi ant fatu a biri dònnia borta chi ndi funt cabaus in campu, po sa calidadi de su giogu cosa insoru, po sa fortza chi ant tentu. Ma deu no mi ndi potzu scaresci, e mi parrit bastanti craru puru, de sa stagioni de importu mannu chi funt arrannèscius a ndi pesai is piciocus cosa mia, is giogadoris de s'Antiochense: est stètia una stagioni de oru, cumenti si iat a podi narai, e su campionau de seguru no fiat facili, fadendi su contu de totus is scuadras fortis chi nci fiant, de totus is scuadras fortis, duncas, chi ant fatu sa cursa concas a su primu postu impari a nosu etotu, e megu a pentzai, po nd'arremonai feti una pariga, a is de s'Arbus, a is de sa Virtus de Furtei, a is de s'Isili, a is carlufortinus de sa Verde Isola. Ma is atras scuadras puru teniant totus is cartas bonas po fai una bella cursa, po ndi pesai una bella stagioni, e difatis is ispantus in custu campionau, in su campionau de cust'annu, no funt stètius pagus, po ddu narai diaici, chi mi cumprendeis po su chi seu circhendi de si narai. Immoi, peròu, depeus pentzai feti a sa partida contras a is de su Fonne – at sighiu a mi contai Fabiu Piras – e chi pròpriu ti depu narai sa beridadi, deu apu acabbau is fueddus chi potzu narai a is piciocus cosa mia; apustis de trinta e prus partidas in campionau, apai fatu calincuna cosa cumenti a trescentumilla discursus a sa scuadra cosa mia, e si naru sa cosa arriendi, poita sciu beni de cantu potzu essi strollicu, e megu a brullai, e si cumprendit. E duncas, dda acabbu cun is botadas. Ma chi pròpriu si depu narai sa beridadi, apa feti torrai gràtzias a is piciocus cosa mia po totu su chi ant fatu cust'annu, e ddu sciu chi est a su mancu sa de tres o cuatru bortas puru chi in custa ciaciarrada ti torru a arrapiti custa cosa, ma mi iat a fai prexei chi bessessit crara, e lìmpia, chi mi cumprendis po su chi seu circhendi de ti narai. E duncas, eia, is piciocus chi ant fatu parti de sa truma, de sa rosa de s'Antiochense, cust'annu ant trabballau beni meda, e chini s'est acostau, a su mancu una borta, a su campu po biri, mancai, is allenamentus, intzandus si podit contai cumenti funt andadas is cosas; bastat a domandai a unu de is dirigentis de s'assòtziu, chi funt abarraus sèmpiri a su costau, sèmpiri impari a sa scuadra, po cumprendi mellus de ita seu chistionendi. Seus arrannèscius a ndi pesai una truma toga meda, giai giai cumenti chi fessit una famìllia, e deu no potzu ca essi prexau, meda ma meda, e si cumprendit, po ai tentu sa possibbilidadi de fai custu viàgiu impari a issus, de mi bivi cust'aventura, custu bisu, impari a custus piciocus, impari a custus giogadoris. A is piciocus cosa mia apa a narai feti de ndi cabai in campu po giogai sa isfida contras a is de su Fonne cun sa gana de si spassiai, ca in su mundu de is diletantis est una de is cosas de importu prus mannu, chi no sa cosa de importu prus mannu de totus. E apustis, po acabbai, ddis apa a narai, e megu a chistionai, sèmpiri, de is giogadoris cosa mia, mi parrit bastanti craru, de giogai cumenti sciint fai, cumenti funt stètius bonus a fai in totus custas ùrtimas cidas, in totus custus ùrtimus mesis. Chi eus a arrannèsci a ndi cassai sa bìncida de custa partida puru po nosu iat a essi sa manera mellus po serrai is giogus, po serrai sa stagioni, desinò eus a fai is cumplimentus a is aversàrius cosa nosta, a is de su Fonne, cumenti eus fatu sèmpiri, de su restu, candu eus pèrdiu una partida». 

E de s'atra parti, invècias, (ddi naru diaici, po chistionai de is aversàrius de is de s'Antiochense, deu creu ca siat bastanti craru), nc'ant a essi is de su Fonne, sighius, cumenti eis a sciri giai, de un allenadori de importu, e de esperièntzia, cumenti est Giacomu Coinu. 
Apustis de duus annus de sa cabada in su campionau de sa Primu Categoria, is de su Fonne tenint sa possibbilidadi de ndi cassai su primu postu in sa lista de scuadras chi ant a depi abertai novas bonas de is de sa Federatzioni Italiana de su Giogu de su Càlciu, e de is de sa Lega Natzionali de is Diletantis, ca candu nd'ant a depi pesai is listas de scuadras chi ant a curri me is campionaus chi ant a balli po sa stagioni de su duamilla e bintises – duamilla e bintiseti, ant a depi fai su contu chi nc'at a essi calincunu assòtziu chi no s'at a podi iscriri, e intzandus, iant a podi torrai a piscai is scuadras chi, s'annu passau, est a narai in sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises, funt arribbadas, est a narai, ca nd'ant cassau su segundu postu de sa lista in su campionau cosa insoru e chi, apustis, ant giogau is partidas finalis, is play-off, po ddu narai a trassa de is ingresus. E duncas, eia, chini at a binci sa partida tra is de s'Antiochense e is de su Fonne, at a essi sa primu scuadra in sa lista chi at a podi benni torra piscada (in italianu manigiaus su fueddu: ripescaggio, chi seu circhendi, est craru, de si furriai in sardu puru), e duncas, si cumprendit beni custu puru, sa partida chi s'at a giogai custu domìnigu chi est arribendindi at a essi de importu mannu, mancai no potzat peròu donai sa seguresa de nci artziai in su campionau de sa Promotzioni. E meda at a dipendi, duncas, de sa partida ca is de s'Ilva de Sa Maddalena ant a depi giogai contras a is de su Viàregiu, poita chi is maddaleninus ndi depessint cassai s'artziada in su campionau de sa Sèrie D, intzandus nci iat a essi unu postu sbuidu, unu postu in prus, in su campionau de s'Ecellenza, e duncas, unu postu in prus in su campionau de sa Promotzioni, e de sa Primu Categoria puru. E pròpriu po custu motivu, pròpriu po cussu chi s'apu narau immoi, nc'est su tanti po pentzai, po crei ca is scuadras sardas ant a sighiri a fai su tifu po is de s'Ilvamaddalena, cumenti ant fatu fintzas a immoi, de su restu. E si potzu narai, puru, immoi chi nci seu, ca chi is de s'Ilva de Sa Maddalena ndi depessint cassai s'artziada in su campionau de sa Sèrie D, intzandus in su campionau de s'Ecellenza nci iat a essi su logu, su postu, po ddu narai mellus puru, po is de sa Villacidrese de Biddacidru, chi pròpriu custu domìnigu passau, ancora no si ddu apu nemmancu arremonau, in s'artìculu de custa cida, ant giogau, e bintu, sa partida de sa torrada in domu de is de su Bonorva etotu, cun su resultau de duus a unu, ma fadendi su contu ca in sa partida de s'andada is biancus-arrùbius sighius de Pulina fiant arrannèscius a binci po duus a zeru, intzandus a fai sa festa funt stètius pròprius is meris de domu, e aranti de totus is tifosus cosa insoru, e si podeis feti immaginai sa festa chi nd'ant pesau, sa festa chi nd'est bessida aforas a sa fini de sa partida. 

Is de su Fonne, duncas, cumenti s'eis a arregodai beni (e desinò deu seu innoi po fai custu trabballu puru, e nci iat a mancai atru), funt arribbaus a is pabas de is de sa Macumerese, apustis de una stagioni toga meda, e si funt fatus balli me is duas partidas chi ant giogau, chi ant dèpiu giogai contras a is tattaresus de sa Lanteri: sa primu partida s'est serrada cun su resultau siddau in paridadi, po zeru a zeru; in sa partida chi balliàt po sa torrada, invècias, is de su Fonne funt arrannèscius a binci cun su resultau, bonu meda, de duus a unu, in domu allena, cumenti est craru, e nd'ant cassau su gol de su duus a unu, chi est stètiu cussu chi at permìtiu de ndi cassai sa partida finali,a  su de norantatres minudus, est a narai, candu su tempus de sa partida fiat giai acabbau de calincuna cosa cumenti a tres minudus. «Contras a is de sa Lanteri – m'at scoviau Giacomu Coinund'est bessida aforas una partida toga meda, e deu creu de podi narai custu puru, spassiosa po totus is tifosus chi funt aproillaus a su campu. Sa bìncida de sa partida, duncas, podiat acabbai me is buciacas de una scuadra o de s'atra, chi mi permiteis de manigiai custus fueddus, e chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai. Sa cosa de importu prus mannu, a su mancu a parri miu, est ca is duas scuadras in campu funt arrannèscias a ndi bogai aforas totu su bonu chi teniant in su coru; est stètia, nd'est bessida aforas una partida toga, giogada beni de totus e duas is scuadras. Custa borta, peròu, is cosas funt andadas mellus a nosu, e no megu a chistionai de is sballius, chi mancai, ant fatu is aversàrius cosa nosta, ma megu a chistionai de sa scuadra cosa mia, de su chi s'est bèssiu beni. E duncas, eia, po binci is partidas serbit puru unu tzicheddu, ddi naru diaici, de bona sorti, desinò iast a podi abarrai a giogai po cincu o ses diis de sighiu, ma chi no tenis sa fortuna, intzandus podis abarrai seguru ca sa bòcia no nc'at a brintai mai in sa porta de is aversàrius.  Po sa partida de sa torrada, fortzis, seus arrannèscius a si cuncodrai mellus de su chi eus fatu po sa primu partida, po sa partida de s'andada; seus stètius àbbilis a cumprendi su chi no at funtzionau beni in sa primu partida, e seus arrannèscius a aparixai is cosas, ddi naru diaici, isperendi ca si cumprendat su chi seu circhendi de si narai, su chi seu circhendi de si contai. E deu creu ca, a sa fini, in campu su trabballu chi eus fatu aintru de sa cida, me is allenamentus, si siat biu totu; est a narai ca apustis de totus is sacrìficius chi eus fatu, chi eus dèpiu fai, intzandus ndi funt arribbaus is resultaus bonus, e gràtzias a su Cielu. Seu prexau meda, e mi parrit bastanti craru, po cumenti si funt cumportaus in campu is piciocus cosa mia, po su modu chi ant tentu de si giogai una partida de importu diaici mannu cumenti fiat cussa contras a is de sa Lanteri. Is giogadoris chi apu mandau in campu ant tentu sa gana bella de giogai, s'atentzioni, sa cuncentratzioni arta meda po totus is norantatres minudus de sa partida, e ant torrau a fai totus is cosas chi estus provau me is allenamentus, e duncas, eia, si cumprendit beni, po un allenadori custa benit a essi sa cosa de importu prus mannu, e una de is cosas chi fait prus prexei. A narai sa beridadi, sa bìncida de sa partida podiat spetai, podiat tocai a is de sa Lanteri puru, ca ant fatu totu su chi ant potziu, ma po su chi pertocat sa scuadra cosa mia, potzu narai ca is piciocus de su Fonne nc'ant postu totu su chi teniànt de nci ghetai aforas, e chistionu de is energias». 
E po cumprendi mellus de su chi seus chistionendi, si potzu feti narai, si potzu feti arregodai, ca is de su Fonne fiant perdendi po unu a zeru, ma a s'acabbada funt arrannèscius a ndi strantaxai sa conca (chi benit a essi, si ddu naru fatu fatu, e si ddu naru me in s'artìculu de oi puru, una de is cosas de importu prus mannu no feti po su chi pertocat su giogu de sa bòcia, ma puru po su chi pertocat sa vida chi si depeus scroxai dònnia dì, mi bennit de si ddu narai diaici, e isperu ca nesciunu tengiat calincuna cosa de murrungiai po is fueddus chi apu scerau, po is fueddus chi mi ndi funt bèssius aforas), e a binci sa partida cun su resultau de duus a unu. «Eus giogau beni, est a narai ca seus stètius bonus a ndi pesai una partida toga, po su chi pertocat sa calidadi de su giogu, de is atzionis chi eus fatu; mancai nci fessit una basca lègia meda, fadendi su contu ca eus giogau cun una temperadura de calincuna cosa cumenti a trinta gradus, e si cumprendit, no benint a essi pagus de seguru. Sa scuadra cosa mia, peròu, at aguantau fintzas a s'ùrtimu segundu, ddi naru diaici, currendi a totu coddu, po noranta minudus de sighiu, e mancai nci fiat calincunu piciocu, calincunu giogadori chi fiat unu pagheddeddu prus fadiau, prus stracu de is atrus, ma a sa fini chistionaus de giogadoris chi ant fatu unu trabballu mannu meda me is zonas de importu prus mannu de su campu, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si contai. Sa scuadra stait beni, puru e mescamente po su chi pertocat is cambas e su coru, e duncas, eia, potzu narai ca seus prontus po giogai puru custus ùrtimus noranta minudus. Immoi stadeus bastanti beni, e sa pròpriu cosa, peròu, no si podit narai po is mesis passaus, po is mesis chi si seus lassaus a is pabas: est stètia una stagioni prena fintzas a cucuru, fintzas tropu, de dannus e de arroris: una biga manna de giogadoris de su Fonne si funt ingotus, fintzas mabi, e si funt strupiaus; domìnigu passau puru no apu potziu fai su contu apitzus de duus giogadoris de importu mannu meda po nosu, chi funt dèpius abarrai aforas de su campu, aforas de is giogus, poita funt ancora ingotus. Ma po su restu, si naru sa beridadi, is cosas si funt andendi bastanti beni. E de su restu, candu arribbas a giogai partidas cumenti cussa chi s'abertat, immoi, contras a is de s'Antiochense, e chi funt de importu mannu po una stagioni intera, intzandus is piciocus ndi cabant in campu cun sa cuncentrazioni arta, cumenti serbit a tenni, e duncas, po su chi mi pertocat, apa a tenni pagu de ddis narai. Immoi depeus pentzai feti a su trabballu chi depeus fai me is allenamentus aintru de sa cida, po circai de si cuncodrai in sa manera mellus chi podeus, e depeus pentzai, po primu cosa, a si spassiai, a partiri pròpriu de is allenamentus. Domìnigu nd'eus a cabai in campu cun su coru selenu, ma peròu cun sa gana de binci sa partida e de giogai beni, po su chi at a fai, po su chi eus a arrannèsci».



Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna. IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018 art. 22

 

In questo articolo
Campionato:
Argomenti:
Stagione:
2025/2026
Tags:
Novas