Afroddiu a is isteddas po totus is tifosus sardus: domìnigu nc'ant a essi torra is partidas de sa Cupa Italia po is scuadras de s'Ecellenza e de sa Promotzioni e in prus at a incumentzai puru su campionau de sa Sèrie D
Atacu a scriri s'artìculu po custa cida candu seu arribbau a su martis, mancai nd'at a bessiri aforas feti su giòbia (cumenti scieis beni chi seis costumaus a sighiri is Novas de su Diàriu Sportivu), pighendi po bonu su dìciu chi narat ca "chini tenit su tempus po fai una cosa no iat a depi abertai a s'incras po dda fai".
E duncas, eia, sa primu nova bona chi si potzu donai est ca seus brintaus in su mesi de cabudanni, e fiat ora puru s'at a megai calincunu de bosatrus (e de bosatras puru, e in sa truma nci seu deu puru) , e duncas, eia, incumentzaus a si scroxai (cumenti mi praxit a narai fatu fatu, mancai siat unu fueddu pagu galanti; ma m'eis a iscusai chi dònnia dònnia tanti giogu a fai su poeta, prus ca su gionalista sportivu) su de noi mesis de s'annu, chi po mei est unu de is prus drucis, mancai feti poita is diis incumentzant a s'infriscai, e chi pròpiu si depu narai sa beridadi, innoi in Bidd'e Sorris (chi est sa bidda innoi seu stètiu pesau, e innoi ancora m'agatu a bivi), in su Campidanu de Mesu, is cosas si funt fatas prus bonas (e megu a sighiri a chistionai de su clima, deu creu ca siat bastanti craru, ma no si podit mai sciri) giai de su merì de su domìnigu, candu at incumentzau a suai (ddi naru diaici) unu bellu bentixeddu friscu; e candu mi fia fadendi sa passillada, cumenti a dònnia dì de su restu, apustis chi est scurigau (e duncas, eia, apustis chi su sobi nd'est cabau a is pabas de is montis de Biddacidu, chi est su chi si biit, a su mancu, de innoi de Bidd'e Sorris), intzandus apu atobiau un amigu cosa mia, e issu puru giai giai no nci crediat ca, apustis de duas cidas innoi is temperaduras minimas (ddas tzerriu daici, furendindi sa trassa de cumenti si narat in italianu) no ndi funt mai cabadas asuta de is binticuatru – binticincu gradus, nci fessit unu bellu bentu friscu de maistrali, ca parriat de torrai a respirai, apustis de giai duus mesis: custu est su tanti de tempus, difatis, chi eus dèpiu sumportai po su chi pertocat sa basca manna, su callenti, su buddidori, ca giai giai no fadiat, e no fait, a abarrai me is logus (de seguru cun cussa basca no fait a abarrai aranti a su computer in s'aposentu innoi trabballu), ca ti parrit totu ca ti potzast scallai, a trassa de gellau, de unu segundu a s'atru; e duncas, eia, a mei (e chistionu po mei, poita de bosatrus no ddu sciu) mi parrit ca, candu nd'arribbu a su mesi de cabudanni (ma is cosas andant mellus puru in su mesi de ladamini, chi benit a essi, po su clima e is temperaduras, ancora prus druci; ca ti benit giai giai sa gana de bivi in unu logu innoi potzat fai cussu clima, cussas temperaduras po doxi mesis a s'annu), intzandus is fortzas e is energias mi torrant in cropus; e nc'est unu dìciu chi narat: m'est torrau su sangui a conca, candu unu mancai si ndi scabullit de una mobadia, o candu si lassat a is pabas (pròpriu cumenti est sucedendi a nosu) unu perìodu lègiu; e intzandus, candu ti lassas a is pabas is dannus e is arroris, ti parrit de essi (diaici ti intendis a su mancu) prus lèbiu de su chi fiast, ca a dònnia passu ti parrit, giai giai (po sighiri a fai su poeta, po sighiri a giogai a fai su poeta po un antu pagheddeddu, po un antru pagheddeddu feti) ca siast po pigai su bobidu, de candu ti intendis beni.
E a mei est sucèdia prus o mancu sa pròpriu cosa custu domìnigu passau, a su merì: nci fiat una bella friscura e intzandus mi seu postu a ligi in corratzu, asuta de sa mata de su limoni (ca stimu cumenti chi fessit una cristiana, e no feti una mata), e ddoi fiat una paxi e una friscura ca parriat de essi in Cielu (chi mi cumprendeis po su chi seu circhendi de si narai); e mi intendia diaici selenu, chentza de nesciunu pentzamentu lègiu in conca, chentza de sciri nemmancu su poita; e si ddu torru a narai: candu ndi torrat s'atonzu (o comentecasiat, candu incumentzaus a curri concas a s'atontzu, chi si praxit de prus diaici po cumenti sonat sa frasia), candu incumentzaus a curri concas a s'atonzu (in dì de oi ammancant feti binti diis) intzandus mi intendu s'umori artu cumenti chi calincunu m'apat fatu unu regalu, e est una de is cosas prus togas chi mi podint sucedi.
E una de is cosas chi mi faint a cumprendi ca s'istadi est acabbendi, est spacendi, e duncas mi faint a cumprendi chi est torrendi s'atonzu est ca in cielu, a su mancu a su merì, candu su sobi est cabendi, si torrant a biri is arrondibis, ca ndi bessint aforas (ddi naru diaici), ca nd'arribbant pròpriu candu su beranu est incumintzendi (cumenti narat su dìciu puru), e torant a bobai candu s'istadi, e duncas sa basca manna, est po spaciai. E su sentidu chi m'agatu in su coru candu biu is arrondibis bobendi est sèmpiri su pròpiu: prexiu mannu, fintzas a cucuru, ddi naru diaici, isperendi ca nesciunu de bosatrus tengiat calincuna cosa de murrungiai po cumenti m'est bessida sa fràsia.
E duncas, eia, chi pròpriu si depu narai sa beridadi, custu domìnigu passau apu pregau (ddi naru diaici, isperendi ca sa cosa, su fueddu chi apu scerau no si donit tropu fastìdiu, no s'arrosciat prus de su tanti) po totus is giogadoris chi ddoi fiant in campu po giogai is partidas de sa Cupa Italia: ca su de curri (e megu a chistionai de su curri avatu de sa bòcia, e de su curri avatu de is aversàrius puru) no benit a essi una cosa druci, una cosa facili, chi ddoi funt coranta gradus de temperadura.
E duncas, eia, is scuadras sardas chi currint in su campionau de sa Sèrie D (e nosu de su Diàriu Sportivu sigheus mescamente is scuadras sardas, e mi parrit bastanti craru su motivu), e totus is scuadras de s'Ecellenza e de sa Promotzioni puru (giai totus is scuadras, si iat a depi narai diaici, fadendi su contu, po nd'arremonai feti una, ca is de s'Atleticu de Casteddu ant scerau de no curri, de no giogai po sa Cupa Italia) ndi funt cabadas in campu, in truma manna, po is primus partidas de sa stagioni nova (e fiat ora puru, cumenti iat a podi narai calincunu tifosu), chi benit a essi cussa de su duamilla e bintises – duamilla e bintiseti; e custu si ddu naru, mescamente, po sighiri a fai su contu de su tretu chi eus fatu fintzas a oi, de su tempus chi si seus lassaus a is pabas e de su chi si tocat, si spetat de bivi po is ùtimus cuatru mesis de s'annu, e no mi parrit nemmancu berus, si ddu torru a narai, po cumenti dda timia, ca seus arrannèscendi a ndi bessiri aforas de custa istadi puru, e si potzu incumentzai a narai, puru, immoi chi nci seu, ca is ispantus (e megu a chistionai mescamente po su chi pertocat is resultaus de is partidas, e deu creu ca sa cosa potzat essi bastanti crara) no funt mancaus de seguru; boleis chi si ndi contu feti unu? Po incumentzai, e po si fai feti un esèmpiu, unu de is resultaus chi at fatu is ispantus prus mannus est stètia sa bìncida, po duus a unu, de is de sa Cos contras a is de su Muristeni (eia, po su chi pertocat is scuadras de sa Sèrie D) ma, mancai, de sa cosa si nd'apa a chistionai mellus apustis, ma acudu a si narai ca de sa partida agatais giai, est craru, una biga manna de novas, e de rigas e de fueddus, me is artìculus chi ndi bessint aforas dònnia, dònnia dì (chentza de ndi sartai nemmancu unu) e chi deu e is collegas cosa mia ndi pesaus, in italianu ma peròu.
Ma torraus a nosu: sa stagioni nova est incumentzada de una pariga de oras, po su spàssiu, po su prexu de totus is giogadoris (e po su spàssiu de is allenadoris puru) e po su spàssiu de is tifosus: po su chi pertocat is giogadoris, e si cumprendit, mancai siant diletantis (e duncas no professioneris) e mancai ndi cabint in campu mancai feti po si speviai unu pagheddeddu, chi fessit po issus (ndi seu seguru de su chi seu narendu, poita nd'apu arrexonau meda meda bortas impari a is giogadoris etotu de custa chistioni) iant a abarrai a totu annu gioghendi a bòcia, e a sa fini est su chi faint, chi fadeus su contu ca in s'interis ca is campionaus abarrant frimus, in s'interis chi is campionaus abarrant studaus (e custu sucedit, dònnia dònnia annu, me is mesis de lampadas, de treulas e in su mesi de agustu, a su mancu po is primus cuindixi-binti diis de su mesi de agustu), is giogadoris currint (e giogant e si spassiant) me is torneus chi nci funt, giai giai in dònnia bidda e in dònnia citadi de s'isula, e chi ndi benint pesaus me is primus duus mesis de s'istadi mescamente; e apustis, est a narai, mellus, a partiri de is primus diis de su mesi de agustu, intzandus is giogadoris (e is allenadoris impari a issus, mi parrit craru puru) torrant a atacai cun is allenamentus in truma manna cun sa scuadra, cun is cumpàngius cosa insoru. E diaici megant a fai po cust'annu puru: e si podit narai, puru, ca is primus partidas chi si giogant e chi ballint po sa Cupa Italia serbint po cumprendi (po incumentzai a cumprendi, po ddu narai mellus puru) cumenti funt andendi is cosas cun sa preparatzioni concas a su campionau, mancai, peròu, is cosas s'ant a cumprendi mellus, ant a essi prus craras, ddi naru diaici, me is primus giorronadas de su campionau, chi at a partiri torra (si ddu arregodu, o po ddu narai mellus, ddu aregodu a cussus chi no tenint conca po is datas) su dominigu de su trexi (su fini de cida de su doxi e de su trexi, po ddu narai mellus puru, fadendi su contu ca est de una pariga de annus ca is diletantis, e megu a chistonai de is scuadras de is diletantis, ndi cabant in campu su sabudu puru, cumenti faint is scuadras de sa Sèrie A e de sa Sèrie B).
E megamu a si narai, intzandus, ca su spàssiu prus mannu, fortzis, spetat e tocat a is tifosus etotu, ca abarrant po duus mesis apicigaus a su computer (o a su tialu de telefonu, ballit aguali) po benni a sciri, po ligi is novas chi pertocant su mercau, cun totus is scuadras chi circant de si cuncodrai, mellus chi podint, circhendi de ndi pigai is gigoadoris pus fortis chi ddoi funt, po circai de refortzai (o rafortzai, cumenti apu sèmpiri intèndiu narai innoi in Bidd'e Sorris etotu) is rosas; e apustis, eia, sa genti chi sighit su giogu de sa bòcia de is diletantis sardus no biit s'ora de sciri cumenti ant a essi cuncodradas is partidas in sa stagioni, po su chi tzerriaus su calendàriu de is partidas: e si cumprendit de totu s'afròddiu chi tenint in su coru is tifosus, fadendi su contu ca abarrant a totu dì scriendusì is messagius (e chistionu po mei e po is collegas cosa mia chi trabballant in sa redatzioni de su Diàriu Sportivu) po si domandai (po si preguntai, chi si praxit mancai de prus diaici): candu ndi bessint is calendàrius? Scieis calincuna cosa de sa data innoi ant a bessiri is calendàrius?
E duncas, po oi si potzu narai ca is de sa Federatzioni Italiana de su Giogu de su Càlciu e is de sa Lega Natzionali de is Diletantis no s'ant fatu ancora sciri nudda, ma fadendi su contu ca ammancant feti duas cidas (est a narai, catodixi diis, chi no calincuna cosa in mancu puru, fadendi su contu ca custu artìculu ndi bessit su giòbia chi nd'arruit su tres, e is campionaus ant a torrai a partiri, cumenti s'apu giai arremonau de su restu, su doxi e su trexi), intzandus ammancant feti dexi diis, e ita boleis chi siant?
E duncas, in s'interis chi in cussu tialu de Facebook incumentzant a bessiri aforas totu is forografias de is scuadras e de is giogadoris chi incumentzant a curri e a trabballai po is primus allenamentus de sa stagioni nova, deu creu ca sa cosa mellus chi si podit fai siat cussa de andai a castiai cumenti funt postas is cosas po su chi pertocat is previsionis de su tempus (ca est una cosa chi fadeus, dònnia dònnia cida, ainnantis de si ponni a chistionai e arrexonai apitzus de is legas chi pertocant su mundu de sa bòcia; eia, ddu fatzu dònnia, dònnia cida cumenti chi fessit unu ritu, isperendi ca su tempus potzat essi bonu, e chi no fetzat nè tropu basca e, mancai, chi no fetzat dannus po crupa de su fogu o, ita ndi sciu, po crupa de su bentu forti).
E duncas, 'tendei 'tendei, de su chi apu biu, de su chi ndi potzu cumprendi, is previsionis narant ca tra seti diis (tra seti diis a partiri de oi, e duncas, eia, a partiri de giòbia chi at a benni) is temperaduras massimas ndi iant a podi cabai asuta de is trinta gradus, e custa est una de is novas de importu prus mannu ca megu a si donai, a su mancu po su chi pertocat cust'istadi: e a si narai sa beridadi (chi pròpriu si depu narai sa beridadi) no mi nd'arregodu de s'ùrtima borta chi est sucèdia una cosa diaici (e megu a sighiri a chistionai de is temperaduras), ma de su restu tocat a narai puru ca s'istadi, comentecasiat, est giai giai po acabbai, giai giai po spaciai, e duncas, est una cosa chi si podeus abertai, e megu a chistionai, est craru, de sa possibbilidadi chi su tempus incumentzit a s'infriscai.
Ma in s'interis chi abertaus chi nd'arribit su segundu giòbia de su mesi de cabudanni, si tocat a si scroxai, ancora, sa coda de custa istadi, e sa coda est maba de acabbai de scroxai, cumenti narat su dìciu, fadendi su contu, po su chi si pertocat (e duncas, eia, seu sighendu a chistionai de is temperaduras), ca custas diis passadas funt stètias bellas e callentis, cun trintases gradus po su chi pertocat sa massima (e de seguru, cun custa basca no arrachedit de si ponni a curri, o a passilai, ballit aguali), e in sa dì de su sabudu (eia, pròpriu candu ant a torrai a partiri is giogus e is partidas po su chi pertocat sa torrada de su primu turnu de sa Copa Italia), su tialu de termometru nc'at a torrai a spundi (ddi naru diaici, gioghendi a fai unu pagheddeddu su poeta prus ca su giornalista sportivu, e isperu ca nesciunu potzat tenni calincuna cosa de murrungiai po su fueddu chi apu scerau de manigiai) fintzas a nd'arribbai a trintaseti gradus, e sighint a no essi pagus (ddu naru po brullai, e si cumprendit), e deu sigu unu pagheddeddu a essi arròsciu de totu custu buddidori chi mi intendu in conca, e fintzas me is ossus; e trintaseti gradus ddoi ant a essi puru in sa dì de su martis (e feti unu gradu in mancu, est a narai trintases, in sa giorronada de su lunis e in sa giorronada de su domìnigu puru, e podeus narai ca is giogadoris sardus chi nd'ant a cabai in campu po giogai is partidas in custu fini de cida ant a depi aturai a abarrai atentus a no si scallai de sa basca, pròpriu cumenti si narat o, a su mancu, cumenti si narat innoi in Bidd'e Sorris); is cosas duncas (est a narai sa situatzioni), iant a depi mellorai su giòbia, chi at a essi su dexi, candu, sèmpiri pighendi po bonu su chi narant is previsionis de su tempus, nc'ant a essi feti (e naru feti giai giai po brullai, po giogu) trintunu gradus po su chi pertocat sa massima, e apustis de cussu giòbia is temperaduras iant a podi sighiri a s'abasciai (chi est sa cosa, deu pentzu, chi seus abertendi totus, e totus s'auguraus chi potzat sucediri in pressi): su domìnigu, su trexi, sa temperadura massima no iat a depi essi prus arta de trintatres gradus, ma nci iat a podi essi s'arriscu puru de si ndi buscai una bella passada de acua, chi est berus chi nci iat a podi essi una temporada; e s'arriscu prus mannu, prus ca po is giogadoris chi ant a depi cabai in campu, 'tendei 'tendei, po sa primu giorronada de su campionau de sa stagioni de su duamilla e bintises – duamilla e bintiseti, su strobbu prus mannu, megamu a narai, iat a podi essi po is tifosus, chi funt cussus, est bastanti craru, ca depint abarrai sètzius a castiai sa partida (isperendi ca su tempus malu no ndi sciusciit is giogus, ddi naru diaici, fadendi su contu ca nci iat a podi essi puru unu bellu pagu de bentu, po ddu narai diaici).
E diaici, su lunis (e megu a chistionai de su lunis chi nd'at a arrui su catodixi de su mesi de cabudanni etotu), su martis e su mercuis apustis, iat a podi fai una bella friscura, fadendi su contu ca, sèmpiri pighendi po bonu cussu chi funt incumintzendi a si narai is previsionis, is temperaduras minimas ndi iant a depi cabai fintzas a sexi gradus (custu mescamente po su martis chi at a essi su cuindixi) e sa massima ndi iat a depi artziai feti fintzas a trintunu gradus, e chi pentzaus, chi fadeus su contu ca fintzas a una pariga de cidas fait su tialu de termometru nci spundiat fintzas a coranta – corantacincu gradus, intzandus, eia, cun feti trinta gradus in conca s'at a parri, torra, de giogai, chi mi cumprendeis, chi arrannèsceis a mi sighiri po su chi seu circhendi de si narai.
E no nc'eis a crei (immoi chi nci seu si contu custu contixeddu puru, ca gei ddu scieis, de su restu, ca mi praxit fintzas a m'amachiai a mi strollicai unu pagheddeddu cun bosatrus, e cun bosatras, ainnantis de mi nci fuiai a fundu 'e susu me is chistionis chi pertocant su mundu de sa bòcia de is diletantis sardus; e no si ndi bollu furai su tempus chi mancai nemmancu teneis, ma chi mi strollicu diaici meda est mescamente po ndi cassai s'atentzioni puru de totus cussas personas chi, mancai, no funt acapiadas a istrintu cun is legas apicadas a is partidas, a is giogus de is campionaus, e chistionu mescamente de is femineddas chi mancai, peròu, iant a podi tenni aggradessu de fai unu pagheddeddu de esercìtziu cun sa lingua sarda, mancai feti po sa grammatica, o po imparai a ligi) ma de su chi m'at scoviau unu fradibi miu chi trabballat in su forru de su pani impari a su fradi, pròpriu s'atra dì, apustis de sa primu noti de bella friscua chi at fatu (e megu a chistionai de sa noti tra su domìnigu e su lunis) ddoi fiat giai una sennora chi fiat giai murrungendi poita, 'tendei 'tendei, fiat giai fadendi tropu frius, a su mancu a parri su.
E deu abarrau spantau, ca giai giai no nci creu, ma a cantu parrit est pròpriu berus: sa genti tenit sèmpiri calincuna cosa po murrungiai: a candu proit tropu, a candu no proit nudda; a candu fait tropu basca, ma su tropu frius puru no si speddiat e no si praxit nemmancu po nudda; e no si cumprendit ita totu iant a bolli, e custa genti a cantu parrit no at ancora cumprendiu, no at ancora imparau ca una de is cosas de importu prus mannu ca nci funt in custa vida est pròpriu sa passièntzia, sa capacidadi, s'abbilidadi de sumportai fintzas is cosas prus lègias, pus grais, e prus marigosas; e chi abarraus totu murrungia murrungia po sa basca (mescamente immoi ca sa basca manna est po spaciai), ma abarraus totu murrungia murrungia po su frius puru, intzandus nc'est s'arriscu de abarrai po totu s'annu murrungia murrungia po su tempus (po no chistionai, duncas, de totus is atras cosas chi si faint murrungiai in custa vida).
E in s'interis chi megu a si scriri custus fueddus, mi benit in conca sa storia chi pertocat Gianluigi Illario, chi, tra is atras cosas, at fatu unu gol in sa primu bessida de sa stagioni nova, in sa partida, chi balliat po sa Cupa Italia (est craru, chi eis lìgiu su chi s'apu scritu ainnantis in custu artìculu etotu), chi is de sa Villacidrese (chi est sa scuadra nova de Illario o, po ddu narai mellus puru, sa scuadra chi Illario at scerau apustis de s'aventura chi su giogadori at fatu cun sa camisedda inpitzus de is de su Crabonaxa ); e poita seu arremonendusì sa storia de Illario? Immoi andu a si ddu spiegai, po su chi potzu.
E duncas, chi no mi sballiu (e megu a brullai, fadendi su contu ca custa cosa si dda apu scrita immubagora, e gratzias a Deus sa conca mi funtzionat ancora bastanti beni), fia chistionendusì, e intzandus, festus arrexonendi apitzus de sa passièntzia chi serbit in custa vida, no feti po su chi pertocat su tempus (candu fait basca si tocat a abertai chi ndi torrit su friscu; e candu abarrat diis e diis totu proi-proi, cumenti at fatu in su mesi de gennàrgiu e duncas in sa primu parti de cust'ierru, intzandus no s'abarrat atru de fai ca abertai, cun su coru prenu de isperas, chi ndi torrit su tempus bonu), ma sa pròpriu cosa si tocat a fai po una biga manna de chistionis chi si capitant, chi si sucedint in custa vida etotu, a partiri, pròpriu, de is arroris, de is dannus, de is mobadias.
E po unu giogadori, intzandus, su de si strupiai, su de si ingolli, su de depi abarrai frimu mancai po mesis e mesis de sighiu, benit a essi una cosa bastanti normali: megu a narai ca unu giogadori de bòcia (e sa chistioni ballit sia po is diletantis, chi ndi cabant in campu feti po si spàssiai impari a is cumpangius cosa insoru e po si spreviai apustis de una cida de trumentus cun su trabballu, e ballit puru po is professioneris, ca giogant a bòcia po su dinai, e biaus issus, si iat a podi narai custu puru) iat a depi fai sèmpiri su contu ca si iat a podi strupiai de unu segundu a s'atru (chi est, de su restu, su pentzamentu prus mannu, e prus lègiu, chi unu giogadori tenit in conca cumenti ndi torrat in campu apustis de essi abarrau aforas de is giogus po crupa de un infortunu, de unu incidenti, de unu dannu), ma in su pròpriu tempus, custa timoria, dda tzerriu diaici, custa paura chi si pigat (balli po totus e duncas, eia, no feti po is giogadoris) de si ingolli candu fadeus una cosa (partendi, pròpriu, de una partida de bòcia) no si iat a depi conditzionai (cumenti si iat a podi narai furendindi sa trassa, e su fueddu, de s'italianu etotu), est a narai ca no nc'estus a depi pentzai prus de su tanti chi serbit, chi arrannèsceis a cumprendi su chi seu circhendi de si narai.
Ma torraus a nosu duncas, e a cussa chi estus a podi tzerriai s'arti de apoderai, de aguantai, de assachitai (po manigiai unu fueddu chi apu sèmpiri intèndiu in bidda e chi m'est sèmpiri praxiu meda meda, siat po cumenti sonat e siat po su chi fait benni in conca su fueddu etotu), de tenni passièntzia: chini prus de unu chi stait mabi, prus de unu chi tenit dannus a sa saludi, cumprendit ita bollit narai sumportai e assachitai totus is arroris e is daboris?
E duncas, eia, sa pròpriu cosa iat a podi balli po unu giogadori chi, mancai, depit abarrai aforas de su campu, po mesis e mesis de sighiu, chentza de podi giogai; e po unu giogadori, si cumprendit bastanti beni deu creu, su de giogai a càlciu, ma sa cosa ballit po totus is atrus sport puru, benit a essi sa cosa prus toga, o de seguru una de is cosas prus togas, chi si podint fai in custa vida. E si cumprendit totu su disprexei, totu su febi ca una persona si pigat candu no podit fai, po calincunu motivu, su chi ddi speddiat de prus a fai.
E duncas, torrendu a nosu, Gianluigi Illario (chi est nàsciu in su milli e noicentus norantases, e duncas tenit trint'annus) nd'est torrau in campu, cun sa camisedda de is de sa Villacidrese (sa scuadra chi su presidenti Marrocu nd'at pesau in Biddacidru, e gei s'at a cumprendi beni de su nomini chi ant postu a sa scuadra, deu creu; ma deu creu puru ca chi unu giornalista bollit fai beni su trabballu cosa sua, intzandus depit essi pretzisu, in cussu chi scriit, po su chi fait, po su chi est possibbili), apustis de una stagioni prena de dannus e de arroris (prena fintzas a cucuru, cumenti si iat a podi narai, ca prus mabi de cumenti ddi funt andadas is cosas, fortzis, no si podiat fai), fadendi su contu ca at acutu a giogai pagu e giai nudda, cumenti si podit narai, po crupa de un infortuniu chi nd'at bodditu, chi nd'at ingotu; e duncas, eia, est dèpiu abarrai aforas de su campu e aforas de is giogus prus o mancu po totu sa stagioni, ma a sa fini sa storia de Gianluigi Illario serbit puru po si nd'arregodai ca is tempus malus, chi tenis sa passièntzia de atendi, e chi no perdis is isperas (is isperas a bortas funt una mexina forti e bona meda po chini depit abertai, e mescamente po unu chi stait mabi e depit abertai de si torrai a strantaxai de su letu), intzandus passant e lassant torra su postu a is tempus bonus.
E duncas, eia, sèmpiri sighendi a chistionai, a arraxonai impari a bosatrus apitzus de s'arti de sumportai, Gianluigi Illario at contau a is giornalistas, in una ciaciarrada chi at fatu allestru apustis de s'acabbu de sa partida chi is de sa Villacidrese ant giogau contras a is de su Terraba Frantziscu Bellu, ca feti sa famìllia cosa sua sciit e duncas, eia, podit sciri (chi si praxit de prus mancai diaici po cumenti sonat sa frasia) su chi at dèpiu passai in totus cussus mesis innoi depiat abarrai frimu, o ancora peus, crocau. Ma is tempus lègius, chi sciis abertai e chi no ti fais pigai de su disisperu, a bortas passant (e mancu mali, e gràtzias a Deus, m'acudu a narai deu), e duncas, Illario est arrannèsciu no feti a torrai in campu e a giogai una partida de importu mannu meda, ma est arrannèsciu a ndi cassai puru unu gol; e in s'intervista chi su collega cosa mia ddi at fatu si nd'acatais a solus de su prexu chi tenit in cropus su piciocu.
E su de biri una persona prexada, o allirga, abarrat una de is cosas prus drucis, e prus bellas, e prus maravigliosas chi nci funt in custa vida, deu creu custu a su mancu; de seguru, custu est bastanti craru, fait prus prexei su de biri una persona allirga ca una persona totu trista, a trassa de cussa genti chi, mancai, abarrat oras e oras totu prangi-prangi, e deu ndi sciu calincuna cosa, poita cumenti apu scritu custus fueddus m'est bèniu in conca babbu miu, ca apustis chi est morta sa bon'anima de mamma mia no at passau, custu est craru, custu est pagu ma seguru, tempus bonus e drucis, antzis. Ma si cumprendit beni cumenti andant custas cosas: feti castiendiddu in faci si cumprendit de totu s'afròddiu chi tenit, e duncas, eia, su chi podeus fai, immoi, est cussu de ddi augurai una stagioni bona, chi potzat essi prus bona de cussa chi at depiu bivi s'annu passau; ma custu auguriu, est craru, ddu fadeus, e chistionu de parti de is collegas cosa mia puru, a totus is giogadoris sardus chi funt torraus in campu po is partidas de sa Cupa Italia e chi immoi ant a depi atacai torra cun is campionaus puru.
E duncas, eia, deu creu ca apustis de s'essi contau custu contixeddu chi pertocat Ilario (chi, si ddu naru chentza de si fai perdi su tempus chi mancai nemmancu teneis, at sighiu s'arrastu chi nd'at pesau su babbu etotu, ca at giogau po annus e annus a bòcia cun is scuadras sardas) si nci podeus fuiai a fundu 'e susu (po ddu narai a sa sorresa, po ddu narai manigendi unu fueddu chi apu sèmpiri intèndiu innoi in Bidd'e Sorris etotu) me is atras chistionis chi nd'arribbant apustis de sa primu giorronada de partidas chi si funt giogadas, pròpriu, in custu fini de cida passau. E po su restu, immoi si potzu narai ca po oi puru dda apu acabbada de si fai sa conca a acua (e de si fai perdi su tempus chi mancai nemmancu teneis de nci fuiai cun custas tontesas, e megu a brullai, e si cumprendit) cun is chistionis acapiadas a su tempus: sa cosa de importu prus mannu (e cun custa frasia serru sa lega po diaderus, e no feti a fueddus) est ca me is diis chi ant a benni, a su mancu po su chi pertocat is oras de su noti (antzis, a narai sa beridadi, su contu chi seu fadendi iat a podi partiri giai cumenti ndi cabat su sobi, o ancora mellus, cumenti su sobi incumentzat a ndi cabai) est ca is temperaduras minimas nd'ant a cabai de una parighedda de gadus, fintzas a arribbai, 'tendei 'tendei, a sexi gradus; e ddu sciu deu puru ca sa primu cosa chi s'at a benni in conca, sa primu cosa chi eus a pentzai at a ess: <<oia ta frius lègiu chi nc'est notesta>>, chi est cussu (immoi si ddu scoviu a trassa de una confessioni) chi apu pentzau, po mesu segundu feti, ma peròu, domìnigu a su noti, ma cussu mesu segundu m'est bastau, ddi naru diaici, po mi nd'arregodai de totus is diis innoi mi parriat giai giai de m'allupai po crupa de sa basca e de su buddidori, e custu pentzu druci m'at agiudau a m'assebiai, mancai feti unu pagheddeddu, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai.
E cun custu, diaderus, dda acabbu de chistionai e de arraxonai de su tempus e mescamente de is temperaduras, ma sa genti, diaderus, parrit ca no siat pentzendi a atru, parrit chi no tengiat nesciuna atra lega in conca.
E duncas, arribbaus a custu puntu, deu atacu cun un'atra chistioni: intzandus, unu de is resultaus de importu e chi, fortzis, at fatu is ispantus prus mannus, est stètiu cussu chi pertocat sa isfida, sa partida tra is de sa Cos e is de su Muristeni, chi si funt atobiadas (ddi naru diaici) po sa primu batalla chi ballit po sa Cupa Italia; e duncas, eia, is meris de domu ant bintu cun su resultau de duus a unu contras a una de is scuadras chi iat a depi curri po circai de ndi cassai is primus postus de sa lista in su campionau de sa Sèrie D, e duncas, eia, seus chistionendi de una de is scuadras prus fortis chi nci funt in sa lista G, a su mancu custu est su chi podeus cumprendi chi andaus a castiai su mercau chi is muristenesus nd'ant pesau cust'annu, e fadendi su contu ca pròpriu me is mesis passaus ant agatau s'acapiu cun Romi Fuke, chi est beniu a essi su presidenti nou (cun Marcu Carboni chi immoi at a bistiri is pannus de vice-presidenti, apustis de calicuna cosa cumenti a cuindixi annus de sighiu, e no funt pagus de seguru, e si cumrendit beni, chi teniat is crais de s'assòtziu me is manus cosa sua, chi cumprendeis su chi seu circhendi de si narai), cun totu su chi custu cumportat.
E duncas, eia, is ollastrinus si funt fatus balli e ant bintu sa partida po duus a unu, gràtzias a is gol chi nd'at pesau Martins, in su segundu tempus de giogu; ma nc'est de narai puru ca is de su Muristeni no funt stètius basaus de sa bona sorti, custu est pagu ma seguru, fadendi su contu, mescamente, ca in su primu tempus ant pigau in prenu su pau apustis de unu tiru de Aloia, chi est unu de is atacantis prus fortis chi tenint in sa rosa in dì de oi, e chi est unu de is atacantis prus fortis tra totus cussus chi s'agatant in Sardìnnia in dì de oi.
E su chi si ia a bolli contai, po primu cosa, est ca eia, is scuadras ollastrinas, de su chi intendeus, de su chi si contant is allenadoris etotu candu andant a giogai partidas contras a is scuadras de cussus logus, funt tostaus meda de bati, po ddu narai diaici; est a narai ca in campu no benit facili, po nesciunu (nemmancu po is scuadras prus fortis, nemmancu po una scuadra forti cumenti iat a podi essi cussa de su Muristeni etotu), arrannèsci a pigai puntus candu giogas contras is ollastrinus, e custu poita is giogadoris ollastrinus nci fuiant su coru (de su chi narant is aversàrius etotu) in campu, e giogant cun cussa ditzidura (po manigiai unu fueddu chi m'at consillau su fueddariu) chi no totus tenint; est a narai ca unu giogadori cun is peis bonus (ddi naru diaici, cumenti iat a podi essi Aloia, chi apu arremonau pròpriu immubagora, po fai un esèmpiu) mancai no ndi cabat in campu cun su cumbincimentu chi podit tenni, mancai, unu giogadori chi cun is peis no est diaici abbili, ma benit a essi forti po su chi arrannèscit a fai cun su coru (chi mi cumprendeis po su chi seu circhendi de si narai), e cun sa conca puru; ca in su giogu de su càlciu no bastat a tenni una scuadra prena fintzas a cucuru de giogadoris cun is peis de oru (cun is peis de oru de cantu funt bonus, cumenti si iat a podi narai) po binci is partidas, ma serbit, puru, su de arrannesci a sunfriri, a apoderai candu is aversàrius atacant (po torrai a sa chistioni chi eus pigau ainnantis in custu artìculu etotu), e serbit mescamente essi una scuadra: e custu bollit narai, po incumentzai, su de arrannesci a agiudai is cumpangius cosa tua candu funt in dificultadi; ma sa cosa chi abarrat crara est ca andai a giogai in Ollastra no benit a essi una cosa facili, a partiri de is scuadras de sa Primu Categoria (is scuadras de casteddu funt costumadas a giogai in sa pròpriu lista de is scuadras ollastrinas, cun totu su chi custu pertocat po is trasfertas) e de sa Promotzioni puru, e custu poita is de su pubblicu puru, is personas de sa zona, mescamente, chi andant a biri is partidas me is campus de giogu chi nci funt in Ollastra (e duncas, eia, eis cumprendiu beni, seu chistionendi de is personas chi bivint in Ollastra), faint unu carraxu po milli candu sighint is scuadras de su coru cosa insoru, e su de depi giogai in unu campu prenu fintzas a cucuru de genti chi tzerriat (e chi mescamente tzerriat cosas contras de is aversàrius, cun totu cussu chi custu cumportat) est ancora prus tostau, e ddu eis a cumprendi a solus puru deu creu.
E si potzu feti narai, po serrai sa lega, ca cust'annu is de su Cos ant a giogai is partidas in domu in su campu de Barisardo (su Circillai), apustis de essi fatu totu sa stagioni passada (sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises) gioghendi in su campu de su Tertenia; e immoi, nemmancu a ddu fai aposta, is de su Muristeni ant a depi giogai torra contras a is de sa Cos, ma po sa partida chi at a balli po su campionau de sa Sèrie D, e chi at a incumentzai pròpriu custu domìnigu chi est arribendindi, e chi at a essi su ses de su mesi de cabudanni. E duncas, speraus feti ca no fetzat tropu basca (diaici si torraus a apicai a su chi s'apu narau innantis, in custu artìculu etotu), siat po is tifosus e siat po is giogadoris.
De totu su restu, fadeus chi ndi torraus a chistionai (e si torraus a ligi, duncas) tra seti diis a partiri de immoi, est a narai, giòbia chi at a benni, e chi at a essi su dexi. Po immoi, peròu, si imprassu a forti. A si torrai a intendi chitzi e in saludi.
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna. IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018 art. 22
