Curreus concas a sa festa po sa metadi de augustu, candu ammancant feti una pariga de cidas po torrai a atacai cun is partidas de sa Copa Italia e de is campionaus
E duncas, po su chi mi pertocat, seus arribbaus a una de is cidas de importu prus mannu de totu s'istadi, a una de is cidas de importu prus mannu, a su mancu, de su mesi de agustu, fadendi su contu ca custu sabudu chi nd'at a arribbai (e chi est arribendindi, allestru cumenti chi fessit unu leporeddu chi si scapat a curri in mesu in mesu a su sartu, po giogai unu pagheddeddu, ma unu pagheddeddu feti, a fai su poeta prus ca su giornalista sportivu, ca est una de is cosas ca m'amachiant de prus po cantu mi praxint, e chi eis lìgiu a su mancu unu de is artìculus chi nd'apu bogau aforas, ddi naru diaici, po is Novas de su Diàriu Sportivu in custu ùrtimu annu – annu e mesu, intandus scieis bastanti beni de ita seu chistionendi) at a essi su cuindixi, e duncas, eia, mi parrit bastanti craru, at a balli po sa festa de mesuagustu (cumenti seus costumaus a dda tzerriai): e in sa conca mia (feti in sa conca mia, ma peròu, mi parrit de cumprendi e de podi narai custu) cun sa festa de su mesuagustu nd'arribbat, puru, unu pagheddeddu de friscura: ca sa segunda parti de s'istadi, fatu fatu (a segunda de is annus, a narai sa beridadi) benit a essi (iat a podi essi, po manigiai unu verbu chi cratzat mellus puru) unu pagheddeddu prus frisca, ma apustis, est craru, at a tocai a biri cumenti ant a andai is cosas, chi su Cielu at a bolli custu beni po mei (e po bosatrus e bosatras puru, immoi chi nci seus, e nci iat a mancai atru puru).
E duncas, eia, a fai is contus de su tretu chi seus arrannèsciu a fai, fintzas a oi, nci poneus pagu meda: in dì de oi funt passaus trexi diis de s'incumintzu de su de otu mesis de s'annu, cun s'istadi chi est brintada unu mesi e mesu fait, e immoi no s'abarrat atru de fai, po su chi eus arrannèsci, est craru, ca si scroxai sa segunda parti puru, chi at a essi s'ùrtima (e si cumprendit bastanti beni, deu creu) e apustis, sèmpiri chi su Cielu e Deus ant a bolli custu beni po mei puru, nd'at a torrai s'atonzu, chi est su perìodu de s'annu innoi mi torrant in cropus, ddi naru diaici, totus is energias; ca s'istadi, po su chi mi pertocat, benit a essi unu perìodu bellu e fadiosu (prus fadiosu ca bellu, chi pròpriu si depu narai sa beridadi, a su mancu, po su chi mi pertocat); e nareus, puru, ca s'istadi est toga mescamente candu ses unu giòvuneddu, e intzandus ses scàpiu de is fainas de sa scola, e ti ndi podis andai in giru, a travessu, impari a is amigus e a is amigas cosa tua, fintzas a tant'oras de su noti; e candu ses unu piciocheddu (o una piciochedda, chi est un esèmpiu chi cratzat ancora mellus po sa lega chi apu pigau), totu su chi depis fai est su de ti cuncodrai mellus chi podis, e andai in giru, mancai a fastigiai (po manigiai unu fueddu chi m'est sèmpiri praxiu meda meda, e chi apu sèmpiri intèndiu innoi in bidda, e seu chistenendi de Bidd'e Sorris, chi est su logu innoi seu stètiu nàsciu e pàsciu); su malu de s'istadi tocat e spetat a totus cussus chi staint mabi (ma tocat a narai ca candu unu stait mabi, intzandus s'arrori prus mannu no funt de seguru is stagionis, mancai si potzat narai, puru, ca custa basca no agiudat a is personas bècias, o a chini tenit dannus a sa saludi; ma tocat a narai ca s'ierru puru est malu de sumportai candu no stais beni; e si iat a podi serrai sa cosa narendu ca, eia, candu stais mabi sa temperadura, e su clima, e duncas is chistionis acapiadas a su tempus lassant su tempus chi agatant, po ddu narai a trassa de cumenti si narat in italianu, cumenti si narat cun su dìciu), o a cussus chi depint trabballai, ca cun sa basca no si giogat, no si iat a depi giogai, a su mancu.
E pròpriu sa cida passada m'est capitau de ligi, de intendi sa nova apitzus de duus mortus chi nci funt stètius, in Italia, po crupa de sa basca (diaici incumentzaus a chistionai de sa lega de importu prus mannu, a su mancu in custu prìodu, e megaus a chistionai de is temperaduras; ca parrit giai giai ca sa genti no tengiat atrus pentzamentus in conca): unu fiat unu piciocu de calincuna cosa cumenti a cincuanta annus, chi est abarrau sicau (ddi naru diaici, mancai siat unu modu pagu galanti de chistionai de sa cosa) in s'interis chi trabbàllat, fiat unu muradori, apitzus de sa cabertura (o crabertura, po ddu narai a sa sorresa, diaici fadeus puru unu pagheddeddu de grammatica, ca mabi no s'at a fai de seguru) de una domu; e un'antra fiat una tziedda de norant'annus, chi s'est intèndia mabi (e nc'est abarrada) in s'interis chi fiat boddendi una pariga de patatas in s'ortu cosa sua. Ca cun sa basca no si iat a depi giogai, no si iat a depi brullai (si ddu torru a arrapiti puru, ca diaici seu prus seguru chi sa cosa, su consillu, s'abarrat prantau in conca), e invècias sa genti parrit chi pentzit de essi forti cumenti a su ferru, ma su ferru puru, mi benit de serrai sa cosa diaici, chi si imbuddidat tropu intzandus benit a essi moddi cumenti a sa spruma.
E figuraisì ita podit fai su sobi, sa basca, su callenti, a sa petza e a is ossus de un omini (o de una feminedda, ballit aguali, gei mi parrit bastanti craru).
Ca candu fait custa basca is consillus chi si donant funt sèmpiri is pròprius: bufai acua meda (a cantu parrit, prus imbecias e prus ti ndi scarescis de buffai, mancai custa siat una cosa chi podit sucedi, e capitat, intzandus, puru a is prus giòvuneddus) e si nd'abarrai atanaus me is oras prus callentis, est a narai, prus o mancu, de is dexi – is undixi, e fintzas a is cincu, chi no puru is ses, o is seti, fadendi su contu ca su logu incumentzat a s'infriscai (po su chi acudit, e mi parrit bastanti craru) feti cumenti su sobi incumentzant a ndi cabai, e duncas, eia, a faciora de is otu. E invècias medas personas no intendit, e faint de conca insoru, e a bortas a pigai custus riscus (est a narai a ti ndi frigai chi nc'est basca meda) nc'abarras arrèsciu, po ddu narai diaici.
E duncas, eia, unu pentzu bonu andat a totus cussus chi depint sighiri a trabballai, o a trumentai, asuta de su sobi: chi potzant tenni sa fortza, sa gana e sa passièntzia po nc'arribbai a custu fini de cida puru, isperendi ca potzant tenni puru unu pagheddeddu de pàsiu, e isperendi, mescamente, ca su Cielu potzat tenni piedadi de issus (ma sa chistioni ballit po totus, deu creu).
E duncas, eia, fia narendusì de su tempus chi passat: e fadendu su contu de cantu timia custa istadi (podeis ligi su chi apu scritu apitzus de custa lega me in totus is artìculus chi nd'apu bogau aforas in su beranu), no mi parrit nemmancu berus de essi arribbau a sa festa de su mesuagustu chentza de essi scallau. E immoi totu su chi apa a depi fai (totu su chi apa a fai) est cussa de ndi pesai una festa chi potzat essi bastanti bona, e cun bastanti bona megu a narai, po incumentzai, ca no apa a andai in nesciunu logu, ma cumenti seu costumau a fai (no at a essi de seguru custa sa primu borta), apa a abarrai in bidda etotu; ca una de is cosas chi mi praxint de prus est candu sa bidda si sbuidat (est a narai, mellus, si sboidat de cristianus, de is cristianus chi nci bivint, impari a mei etotu, est craru) e mi parrit mi parrit giai giai ca is bias siant feti po mei, ca fait a camminai, a passillai pròpriu innui bolis, ca tanti de machinas ndi passant pagus, po no narai nudda; e nc'est unu silèntziu ca no si intendit, nemmancu po disìgiu, in nesciunu atru perìodu de s'annu, e duncas, nc'est una paxi ca parrit de essi in Cielu; e passièntzia chi no apa a podi andai a mari, ca a sa fini mi speddiat pagu, ma pagu meda, su de m'acracangiai impari a atras milli personas (milli candu is cosas andant beni), antzis, a narai sa beridadi, su de depi abarrai in unu logu prenu de genti fintzas a cucuru (cumenti si iat a podi narai) no mi speddiat po nudda, e duncas, su chi apa a fai (su chi apa a circai de fai) at a essi su de mi nd'abarrai assèbiu, po su chi apa a arrannesci, circhendumì mancai unu logu innoi no arribbit su sobi, e duncas, eia, unu logu innoi apa a podi meditai, o comentecasiat, innoi apa a podi ligi calincuna cosa, in santa paxi (cumenti si iat a podi narai furendindi sa trassa de s'italianu etotu).
E mi benint in conca, mi torrant in conca is fueddus chi mi iat regalau (ddi naru diaici, ca candu is personas mi contant is cosas, is storias cosa insoru, po su prus, est cumenti chi mi siant fadendi unu regalu) unu tziu de sa bon'anima de mamma mia, una bella pariga de annus fait (candu mamma mia fiat ancora bia, e festus costumaus a andai impari, est a narai ca deu ddi fadia cumpangia, a pigai su friscu aranti de sa domu, est a nai in sa pratzixedda chi ddoi est aranti de sa domu de custa tzia e de custu tziu de mamma mia, chi benint a essi pro-tzius, cumenti si iat a podi narai, furendindi sa trassa de cumenti si narat in italianu etotu), ca mi iat contau (e sa cosa m'est praxia diaici meda chi m'est abarrada prantada in conca, cumenti podeis cumprendi a solus, mancai siant passaus calincuna cosa cumenti a trint'annus, chi no calincuna cosa in prus puru) ca po issu sa manera mellus po passai sa dì de su mesuagustu fiat cussa de si circai unu logu arreparau de su sobi (est a narai: unu logu a s'umbra, chi si praxit mancai mellus diaici po cumenti sonat), mancai asuta de sa mata, manna manna, de figu chi teniàt, e sa cosa mellus chi si podiat fai (a su mancu a parri sù, a parri cosa sua) fiat cussa de si ponni a coxinai calincuna cosa de bonu, de saboriu de papai (su tziu de mamma mia bessiàt aforas de conca, chi pròpriu si ddu depu scoviai, po sa petza de proceddeddu arrostida a sa braxi), e mancai, su de si bufai una bella tassa de binu biancu, friscu-friscu.
E duncas, eia, custas fiant is cosas chi ddi serbiant, chi ddi bastant (chi mi permiteis de manigiai custu fueddu, isperendi ca si cumprendat su chi seu circhendi de si contai) po essi prexau, a su mancu, po su chi pertocat sa dì de su mesuagustu. E a mei custa cosa m'est sèmpiri praxia: e megu a chistionai de s'abbilidadi (chi mancai teniànt is bècius, prus ca is piciocus giòvunus de oi) de s'acuntentai de su pagu, de si fai bastai su pagu po ndi pesai una festa manna meda, e duncas, eia, deu puru apa a sighiri a curri in cust'arrastu etotu, chi su Cielu at a bolli custu beni po mei; e mi praxit meda, custa cosa de bobai bàsciu, arrasenti-arrasenti de terra (cumenti bobant is arrondibis, po fai un esèmpiu arremonendi unu de is animabis chi mi praxint de prus de totus), po su chi pertocat is disìgius.
E duncas, eia, si lassu su postu cosa mia aranti de su mari, ca fadendi su contu de totus is turistas chi sighint a lompi in s'isula cosa nosta (tengiu s'aereoportu de Elmas a binti chilometrus de domu, e custu bollit narai ca is aparechius mi passant pròpriu apitzus de sa conca. E dònnia dì ant a passai calincuna cosa cumenti a cincuanta aparechius, cun totus is personas chi nci funt aiuntru; e sa cosa chi mi benit de narai est: tocai feti! Cumenti si megàt sa bon'anima de nonna mia. Ca tanti, mi megu a solu a solu, de logu innoi in cust'isula nci nd'est po totus, cumenti nci funt spaghitus po totus, sebadas, cruxonis e totu su chi boleis de papai, po no chistionai de sa cosa de buffai: e duncas, eia, binu biancu e nieddu a canabis, e birra a frumis, a arrius); e chi puru su logu po abarrai aranti a su mari no depessit bastai po totus, intzandus deu apa a essi su primu a mi nd'abarrai assèbiu a domu mia, po lassai su logu a is personas, chi mancai, ndi tenint bisòngiu, e megu a chistionai, mescamente, de totus cussas personas chi benint, chi nd'arribbant innoi in s'isula po dexi, doxi diis, po si fai is vacantzas, e apustis si ndi depint torrai a domu insoru.
E duncas, eia, is turistas podint sighiri a benni, ca de seguru no apa a essi deu a ddus strobbai, o a ddis furai su logu prus bellu po abarrai aranti de su mari. E torrendi a mei, su chi apa a fai custa diis at a essi su de sighiri su chi depu fai po su trabballu, a partiri de is artìculus chi ndi bessint dònnia giòbia po is Novas de su Diàriu Sportivu.
E duncas, arribbaus chi seus a custu puntu de is chistionis, e de sa lega chi apu pigau po atacai, no m'abarrat atru de fai ca andai a castiai, impari a bosatrus, cumenti fatzu, cumenti fadeus dònnia borta, de su restu, cumenti ant a essi is temperaduras po custas diis de festa. E si ddu torru a narai: chi si podeis permiti de fai festa (e duncas: chi eis a essi scapius de is trumentus de su trabballu) intzandus sa basca no s'at a donai fastidiu prus de su tanti, ca at a bastai a si nci ghetai in acua (chi seis a mari) o at a bastai a circai calincuna bella mata po agatai s'umbra (mescamente chi seis in logu de montagna) po abarrai assèbiu. E duncas, eia, in s'interis chi seu scriendi custas rigas (e chi pròpriu si ddu depu narai, apu atacau a ndi pesai s'artìculu chi teneis asuta de is ogus su martis, a su mengianu, chi fiat s'undixi de su mesi de agustu, est craru) m'est arribbada una nova, dda tzerriu diaici (ma iat a essi mellus a dda tzerriai allerta, cumenti mi consillat de fai su fueddariu), de is de sa Protetzioni Civili, chi megat a mi nd'arregodai ca fintzas a giòbia a su noti is temperaduras ant a benni a essi artas, artas meda, cun totu su chi custu pertocat, e mi parrit bastanti craru. E duncas, eia, in totus custas diis passadas is temperaduras funt lompias fintzas a trintanoi gradus (e custu po su chi pertocat, mescamente, sa dì de su mercuis e sa dì de su giòbia, mancai apustis, po su cropus, po su chi intendeus, duncas, sa temperadura est cumenti chi fessit de ses gradus in prus, est a narai ca su termometru narat chi nci ndi fiant, po si fai un esèmpiu, trintases, ma apustis, a s'acabbada, su corpus est cumenti chi ndi intendessit corantaduus, e chi no funt pagus de seguru), po su chi pertocat sa temperadura massima, a su mancu (cun s'ora peus chi est cussa de is duas, est a narai, is deuas de su megameddu, ca parrit de essi a s'inferru, po si cumprendi mellus a pari), cun is temperaduras minimas chi, peròu, no ndi funt mai cabadas asuta de bintitres gradus (e custu bollit narai ca si podit respirai unu pagheddeddu de aria frisca, pagu pagu, po su chi fait, de is noi de su merì, de su noti, fintzas a is ses, a is seti de su mengianu. E difatis, su chi seu circhendi de fai est su de mi ndi scidai a is cincu de su chitzi, po circai de mi infriscai unu pagheddeddu, ainnantis chi ndi torrit a arribbai su sobi, e si cumprendit). E po sa dì de su sabudu e po sa dì de su domìnigu (chi ant a essi is diis de festa, sa festa prus manna de s'istadi), is temperaduras ant a lompi fintzas a trintaseti gradus, cun sa minima chi at a essi prus arta puru, de unu gradu, est a narai chi no nd'at a cabai asuta de is binticuatru gradus. Si iat a podi narai, immoi chi nci seus, ca s'arriscu prus mannu, cun totu custa basca (e si cumprendit bastanti beni) est chi potzat fai fintzas una passada de acua manna meda (temporali, temporada, cumenti mi consillat de narai, de scriri su fueddariu, o fintzas strossa, cumenti seus costumaus a narai innoi in Bidd'e Sorris; ca nc'est puru su dìciu chi narat: chi ti currat sa strossa), e si cumprendit, tocat feti a pregai su Cielu chi no fetzat tropu dannus, chi est s'ùrtima cosa chi si serbit, e si cumprendit beni, deu creu.
E duncas, eia, sa genti parrit ca no tengiat atra cosa in conca ca is chistionis acapiadas, chi pertocant sa basca: candu fia fadendi sa fila a su supermercau po pagai sa tialu de cosa de papai po is pisitus (sa pisitedda, tra is atras cosas, cun totu custa basca parrit una patata buddita, e mescamente candu nd'arribbat su megama, prus ca un animabi), una signora at contau ca un'amiga cosa sua ddi at narau ca at intèndiu, a sa televìsioni, ca at a sighiri a fai custa basca fintzas a su mesi de donniasantu, ca a nci pentzai in dì de oi parrit una cosa aforas de conca. E deu isperu, invècias, ca is temperaduras ndi potzant cabai, si potzant abasciai a su mancu de unu pagheddeddu, chi no sa cida chi at a brintai, a su mancu tra duas cidas, poita, desinò, no sciu no sciu cumenti dda eus a acabbai. E prus de tenni passièntzia (e prus de si papai unu gellau, po circai de si infriscai is frisciuras, cumenti m'est bèniu de narai e immoi chi mi nc'est bèssiu diaici, ddu lassu puru, isperendi ca nescinu de bosatrus e de bosatras tengiat calincuna cosa de murrungiai) no podeus fai; prus de sighiri is consillus chi si donant, no podeus fai.
E immoi serru sa lega acapiada a is teperaduras, a su clima e, duncas, eia, a su tempus chi est fadendi, contendusì custu contixeddu (chi po oi at a essi s'ùrtimu, e gràtzias a Deus, s'at a megai calincunu de bosatrus, berus est?), chi tengu badda badda in conca de una pariga de diis. E duncas, eia, sa cida passada (at essi stètiu de martis, o de mercuis) fia fadendumì una passillada, in bidda etotu, candu fiant giai is dexi de su noti, prus o mancu, e ita depestis biri: de unu segundu a s'atru est ammancada sa luxi, est a narai, mellus puru, sa tialu de sa currenti, ca megu a intendi ca est una cosa chi megat a sucedi fatu fatu in bidda (mancai siat una biddixedda, e chistionu de Bidd'e Sorris, chi fait calincuna cosa cumenti a ses milla e cincucentus cristianus, ca no funt pagus, ma no podeus narai, de seguru, ca teneus su pròpriu tanti de cristianus, de personas chi ddoi funt, chi bivint in Milanu e in Roma), cun totus is dannus e is arroris chi custu cumportat; e megu a narai ca su ispantu prus mannu, a su mancu po su chi mi pertocat, est stètiu su de biri totu sa bidda (giai totu sa bidda, a bolli essi prus pretzisus cumenti unu giornalista iat a depi essi) ca si fait iscura, totu paris; est a narai, mellus, eia, ca totus is luxis, cussas de is bias, diaici cumenti cussas allutas aintru de is domus, si ndi funt studadas, totu paris. E su chi sucedit, duncas, in s'istadi mescamente, candu po crupa de sa basca, e po crupa de is consumus artus, mannus meda, de sa currenti, ca cun cussas tialus de machineddas chi manigiaus po infriscai s'aria, allutas a totus is oras de sa dì e de sa noti puru, intzandus si cumprendit ita podit sucedi, e ita est sucedendi, de su restu.
E benimindi disisperu (po manigiai unu modu de narai chi apu sèmpiri intendiu de sa bon'anima de mamma mia), e megu a chistionai de totus is personas chi funt depias abarrai chentza de luxi, e de currenti, cun totu su chi custu pertocat; e mancu mali, mi megu a solu a solu, ca in sa bia de domu mia sa luxi est ammancada pagu e nudda, e diaici is dannus, e is trumentus, funt bènius a essi pagus, ma deu creu ca custas cosas, custas situatzionis de emergenza, ddas tzerriu diaici furendindi, mancai, sa trassa de cumenti si narat in italianu etotu, ant a benni a essi giai giai sa normalidadi, chi mi sigheis, chi arrannèsceis a cumprendi su chi seu circhendi de si narai, po totus is annus chi ant a benni e chi su Cielu s'at a donai sa possibbilidadi de bivi.
E de su restu, pròpriu una pariga de diis fait fia ligendi una nova chi pertocat su chi tzerriaus El Nino, chi est sa temporada, ddi naru diaici, dda tzerriu diaici, prus manna chi nc'est in custu mundu, e a segunda de cumenti andant is cosas po su chi pertocat El Nino (chi nascit, chi incumentzat in sa zona de su Sud America, acanta de su Perù, in mari, est a narai, in s'oceanu Pacificu, po essi prus pretzisus puru, cumenti unu bravu giornalista iat a depi circai de essi, sèmpiri chi bollit fai beni su trabballu cosa sua), intzandus si cumprendit cumenti ant a andai is cosas, po su chi pertocat su tempus, mi parrit bastanti craru, in Europa puru, fadendi su contu ca totu s'aria, e s'acua, chi ndi bogat aforas El Nino, apustis, nd'arribbat a che nosu puru (chi potzu segai a crutzu sa chistioni). E duncas, eia, de su chi apu lìgiu, no at a essi un estadi facìli nemmancu cussa de su duamilla e bintiseti (e no eus acabbau de si scroxai custa ca seus giai pentzendi a su chi at a essi, a su chi at a arribbai in su benidori?)
E megu a si narai totu custu po si fai a cumprendi ca, fortzis, si cumbenit a incumentzai a pentzai ca me is annus chi ant a benni iat a podi sucedi de totu, e is cosas (oiamomia 'ta arrori, cumenti si narat, cumenti naràt fatu fatu sa bon'anima de mamma mia) iant a podi benni a essi meda, ma meda prus lègias, e prus traballosas de sumportai, de su chi funt in dì de oi. Cun totu cussu chi custu at a cumportai. Partendi de sa luxi, e de sa currenti, chi iant a podi no nc'essi sèmpiri, cumenti festus costumaus. E chentza de luxi, e chentza de sa currenti, ant a depi abarrai studadas una biga de cussas machineddas chi manigiaus e chi si serbint po abarrai bius (partendi, duncas, pròpriu de cussas chi s'agiudant a infriscai s'aria, chi fait a ddu narai diaici, fadendi su contu ca in s'interis chi ti infriscant s'aposentu de domu tua, e infriscant po modu de narai, intzandus funt callentendi su restu de su mundu. E gei si torrat a contu, si iat a podi narai diaici puru deu creu).
E sa cosa prus lègia chi apu potziu biri, fintzas a immoi, in custa istadi, est pròpriu sa bidda cosa mia chi si ndi studat, totu paris, in unu segundu: cumenti, po fai custu esèmpiu, candu a unu cristianu ddi benit un infartu, cumenti si iat a podi narai.
E po bona sorti, mi megu a solu a solu, ca custu artìculu ndi bessit aforas po unu giàssu chi sighit is chistionis acapiadas a su mundu de is giogadoris e de is assòtzius diletantis de bòcia chi s'agatant innoi in Sardìnnia, e duncas, custu bollit narai ca po oi dda potzu acabbai puru de mi strollicai cun bosatrus (e fiat ora puru, s'at a megai calincunu, berus est?) e podeus mancai incumentzai a arraxonai unu pagheddeddu apitzus de is novas chi nd'arribbant, chi ndi funt arribbendi (mellus puru po cumenti sonat) in custas ùrtimas oras. Chi no ddu scieis, nci pongiu pagu meda a si nd'arregodai ca sa fentana de su mercau est ancora oberta, e at a abarrai oberta ancora po una parighedda de cidas, fadendi su contu, comentecasiat, ca is campionaus ant a torrai a partiri a sa fini de custu mesi etotu (po su chi pertocat, a su mancu, is giogus, is campionaus de sa Sèrie C, innoi at a curri sa Torres, sa scuadra de Tattari; e apustis at a spetai, at a tocai a is campionaus de sa Sèrie D), est a narai s'ùrtimu domìnigu de su mesi, chi nd'at a arrui su trinta; invècias, po su chi pertocat is campionaus sardus (cussus chi si giogant in s'isula e chi, duncas, pertocant feti is scuadras sardas, e mi parrit bastanti craru), sa data chi is de sa Federatzioni Italiana de su Giogu de su Càlciu e de sa Lega Natzionali de is Diletantis ant scerau po torrai a allui is giogus (ddi naru diaici) est cussa de su trexi de su mesi de cabudanni, mancai si iat a podi narai, puru (immoi chi nci seus) ca po su chi pertocat sa Cupa Italia, is partidas ant a torrai a incumentzai pròpriu su trinta de su mesi de agustu, e ant a andai ainnantis, po su chi pertocat su primu turnu, puru su ses de su mesi de cabudanni; e intzandus, po cussas datas is rosas de is scuadras iant a depi essi bellas ca cuncodradas, fadendi su contu ca sa preparatzioni atletica (est a narai, is allenamentus chi is giogadoris faint po si cuncodrai, po si preparai po sa stagioni nova) ant a torrai a partiri pròpriu tra una pariga de diis, e duncas, eia, apustis de sa dì de su mesuagustu; e duncas, eia, si iat a podi narai ca is assòtzius funt giai giai serrendi is ùrtimus cropus, chi mi permiteis de manigiai custus fueddus.
E is fainas acapiadas a su mercau, intzandus, benint a essi una de is cosas prus spassiosas chi nci funt de sighiri in custu perìodu (fadendi su contu, mescamente, ca is bocias, est a narai, is giogus funt ancora frimus), e no feti po is tifosus (ca si spassiant a sighiri is dirigentis de s'assòtziu de su coru cosa insoru chi trabballant po circai de ndi pesai una rosa chi potzat essi sa prus forti possibbili, a su mancu po su chi fait), ma puru po is babbus e is mammas de is giogadoris, de is piciocheddus prus piticus, mescamente, ca a fai beni is contus (eia, si iat a podi narai custu puru), funt is primus tifosus, is tifosus prus mannus, e si cumprendit beni, de is fillus.
De sa cosa m'est capitau de ndi chistionai, puru, cun Massimilianu Vacca, ca est s'allenadori de is de su Lodine po su chi pertocat sa stagioni chi at a benni puru (e megaus a chistionai, mi parrit bastanti craru, de sa stagioni de su duamilla e bintises – duamilla e bintiseti. E candu fatzu su contu de su tempus chi passat, mancai feti arremonendi is stagionis, intzandus no mi parrit giai giai nemmancu berus, fadendi su contu, mescamente, po su chi mi pertocat, ca apu atacau a scriri po is amigus de su Diàriu Sportivu in su mesi de donniasantu de su duamilla e undixi): eia, Massimilianu Vacca at fatu unu trabballu bonu meda cun sa scuadra, cun sa truma de giogadoris chi teniàt s'annu passau, ma candu nc'apu chistionau deu (fiat in su mesi de Abrili, chi no megu a mi sballiai) Vacca no sciiat ancora chi tenessit ancora sa fortza, e mescamente su tempus, po si setzi in sa panchina de su Lodine, ddi naru diaici, fadendi su contu ca su de allenai, su de sighiri una scuadra de bòcia (mancai una scuadra de bòcia chi currit feti in su campionau de sa Segunda Categoria) benit a essi, e si cumprendit beni, una cosa trabballosa meda, fadendi su contu ca nci funt a su mancu duus (chi no tres o fintzas cuatru) allenamentus de ndi pesai dònnia dònnia cida, po noi mesis de sighiu.
Ma su trumentu prus mannu, su pentzamentu prus mannu, po Massimilianu Vacca, fiat cussu de pentzai a su fillu, Leonardu, chi po medas annus at giogau in sa scuadra de sa bidda cosa sua, in Ovodda, ma at tentu s'ocasioni, puru, in custus ùrtimus annus, de andai a giogai, 'tendei 'tendei, po is de su Taloro de Gavoi, in su campionau de s'Ecellenza; e intzandus Massimilianu Vacca m'at contau, m'at ispiegau ca po sighiri sa carriera de su fillu at depiu fai una biga manna de sacrìficius, e megaus a chistionai, est craru, feti de su tempus chi nci bolit po ddu acumpangiai a is allenamentus, e mescamente chi fillu tu (cumenti est capitau a Vacca etotu) depit giogai in bidda allena, aforas de sa bidda cosa sua, e duncas, eia, est craru, serbit calincunu chi ddu acumpangit a is allenamentus. E custa storia, no nc'eis a crei (ma nci podeis arribbai a solus puru) pertocat, est craru, totus is mammas, e mescamente is babbus, de totus is giogadoris (mescamente cussus prus piticheddus de edadi, ca mancai no tenint ancora sa patenti po guidai sa machina) chi nci funt in s'isula, e chi tenint bisòngiu de una manu de agiudu po sighiri a curri in su mundu de sa bòcia. E si cumprendit, puru, totu sa biga de sacrìficius chi unu babbu, una mamma, una famìllia, depint fai po agiudai su fillu, po regalai unu bisu a su fillu insoru (chi mi permiteis de imboddiai sa chistioni cun custus fueddus). E duncas, pròpriu po custu podeus narai ca is babbus e is mammas de is piciocheddus, a s'acabbada, funt is primus tifosus de is fillus, is tifosus prus mannus. E si cumprendit totu su prexu chi ndi podit tenni unu babbu, ma sa cosa ballit puru po sa mamma, est craru, candu su fillu arrannescit, mancai, a guadangiai sa possibbilidadi de giogai po una scuadra toga. E ddi naru diaici, fadendi su contu ca prus unu giogadori fait beni is fainas cosa sua, in campu, e prus possibilidadis tenit de andai a giogai in una scuadra manna, mancai me is scuadras chi currint in su campionau de s'Ecellenza, chi est sa Sèrie A po su chi pertocat su mundu de sa bòcia in Sardìnnia, e in su campionau de sa Sèrie D puru, antzis, ancora mellus. E duncas, eia, s'afròddiu prus mannu, intzandus, pertocat is babbus e is mammas, e fintzas a candu chistionaus de afròddiu, o de fai su tifu po fillu cosa tua, intzandus andat totu beni; is dannus nd'arribbant, invècias, candu is babbus e is mammas arribbant a certai tra de issus in s'interis ca is fillus funt gioghendi sa partida; e custas funt cosas ca, a narai sa beridadi, no estus a bolli biri e intendi mai; ma dònnia tanti, epuru, si nd'arribbant novas lègias meda de is campus innoi, mancai, giogant is partidas is piciocheddus prus piticheddus, cun is babbus e is mammas chi candu perdint sa conca (ddi naru diaici) arribbant a essi, arribbant a donai un esèmpiu mau meda a is fillus. Po no chistionai (nci funt cussus puru...) de totus is babbus e is mammas chi si dda pigant cun s'allenadori de sa scuadra innoi giogat su fillu, candu su fillu no ndi cabat in campu. E custu po si fai a cumprendi de totus is sentidus chi arribbat a bivi unu babbu, o una mamma, candu su fillu giogat (o no giogat) a bòcia.
E pròpriu in custas ùrtimas oras, duncas, m'est arribbada una nova de importu mannu, e chistionu sèmpiri de su mercau, mi parrit bastanti craru, apitzus de Nicolas Pilloni; e sa cosa m'at fatu prexei (fadendi su contu ca Nicolas Pilloni est sorresu, est a narai ca est sorresu cumenti a mei etotu), cumenti m'at fatu prexei meda su de ddi podi donai una manu de agiudu, po su chi mi pertocat: e duncas, si potzu narai, immoi chi nci seu, ca Nicolas at serrau s'acòrdiu, ddi naru diaici, cun is casteddaius de su Cus (eia, megaus a chistionai de sa scuadra pesada de is de s'Universidadi de Casteddu), e immoi at a giogai, cumenti a portieri, pròpriu cun s'assòtziu de is universitarius. E duncas, sa carriera de Nicolas Pilloni, po immoi, est andendi beni meda: su piciocheddu, chi est nàsciu su catodixi de su mesi de idas de su duamilla e cincu (e chi in dì de oi tenit calincunca cosa cumenti a bintunu annus, ca a fai is contus nci poneus pagu meda) at tentu s'ocasioni de giogai me in sa scuadra de giogadoris piticheddus de is de su Casteddu (est crèsciu, duncas, in sa pipiniera, cumenti seus costumaus a dda tzerriai, de su Casteddu, chi cumenti eis a sciri beni, e mellus de mei puru, est a narai, chentza de s'agiudu cosa mia, est sa scuadra de importu prus manna tra totus cussas chi ddoi funt in s'isula in dì de oi, feti puru po su fatu ca is arrùbius – brau currint in su campionau de sa Sèrie A, chi est su prus mannu tra totus is campionaus pesaus de is de sa Federatzioni Italiana de su Giogu de su Càlciu), e apustis at giogau sa primu partida cun una scuadra de mannus (cun una Primu Scuadra, cumenti si iat a podi tzerriai puru) impari a is de s'Arbus, candu teniat feti, 'tendei 'tendei, sexi annus; e in dì de oi, podeus narai custu puru, Nicolas Pilloni benit a essi unu de is portieris prus fortis chi ddoi funt in Sardìnnia, fadendi su contu, mescamente, ca est meda, meda piticheddu de edadi e duncas, eia, at a podi mellorai ancora meda (est su chi ddi auguraus, a su mancu, e mi parrit craru puru). In sa stagioni apustis Pilloni arribbat a giogai fintzas cun is de s'Igresias (po si torrai a apicai a sa chistioni chi pertocat is sacrìficius chi unu babbu, o una mamma, depint fai po permiti a su fillu de andai a giogai in atras biddas, o in atras citadis), e apustis de s'esperièntzia chi at fatu, chi nd'at pesau impari a is de s'Igresias, Pilloni est torrau a giogai a Arbus (chi no est chi siat pròpriu a su costau de Bidd'e Sorris, po si fai a cumprendi mellus su chi seu circhendi de si narai candu chistionu de sacrìficius), cun sa scuadra ca in cussu perìodu fiat annadendi, ddi naru diaici, in acua no bonas; ma gràtzias puru a su trabballu chi at fatu in campu Pilloni, intzandus is de s'Arbus funt arrannèscius a ndi cassai sa sarvesa. Seus chistionendi, de su restu, de unu portieri chi est forti, forti meda a ndi cassai is tirus de is undixi metrus: est a narai chi est forti meda a ndi cassai is tirus de is undixi metrus scutus de is aversàrius; po cumprendi mellus su chi seu circhendi de si narai, si potzu contai, feti, ca Nicolas Pilloni est stètiu s'ùnicu, po su chi pertocat su mundu de is campionaus chi si giogant innoi in Sardìnnia, chi est arrannèsciu a ndi cassai, in sa pròpriu partida, duus tirus scutus de is undixi metrus de un atacanti, tra is prus fortis chi nci funt in dì de oi,, e seus chistionendi de Mauru Ragatzu. In sa stagioni passada, e seu chistionendi, est craru, de sa stagioni de su duamilla e binticincu – duamilla e bintises, Pilloni est andau a giogai impari a is serramannesus de sa Gialeto (custa borta ddi est tocau andai a giogai acanta acanta de domu, duncas, fadendi su contu ca tra Serramanna e Bidd'e Sorris nc'ant a essi cuatru – cincu chilometrus de tretu de fai), e su de bonu chi est arannèsciu a fai in campu at agiudau is de sa Gialeto a ndi cassai sa sarvesa in su campionau, dificili meda, de sa Primu Categoria. E immoi, po s'annu chi at a benni, Nicolas Pilloni at a giogai, cumenti s'apu narau, in su campionau de sa Promotzioni, e immoi eus a biri cumenti s'at a cumportai: seus chistionendi de unu piciocheddu chi, mancai tengiat feti bintunu annus, tenit a is pabas calincuna cosa cumenti a centu partidas giogadas, me is campionaus de s'Ecellenza, de sa Promotzioni e de sa Primu Categoria; e nosu de su Diàriu Sportivu, de su restu, no podeus fai atru ca ddis fai is augurius prus mannus po custa aventura nova chi est po incumentzai, ma fadeus custus augurius, e si cumprendit beni, a totus is giogadoris chi ant a curri po is campionaus chi s'ant a giogai in sa stagioni chi at a benni e chi est giai giai po incumentzai.
Attività realizzata col contributo della Regione Sardegna. IMPRENTAS 2025-2026. LR 22/2018 art. 22
